KLAAR, IK ZIT HIER

Je wil liefdevol zijn, tot tien tellen en dan valt onverwacht dat glas om en je vloekt te hard. Of je kind wil niet opruimen/ aankleden/ dooreten en wat je ook doet of zegt, hij doet het niet en je wordt uiteindelijk toch boos. Terwijl je het niet wou. Je had het je echt voorgenomen om geduldig te blijven en het is niet gelukt.
Zoveel moeders heb ik daar inmiddels over gehoord. Ze willen wel geduldig zijn, ze vinden dat hun kind daar recht op heeft en toch... uiteindelijk... verliezen ze hun geduld.

Hoe komt dat nou? 

Dat komt omdat je er teveel over nadenkt. Je vindt er waarschijnlijk van alles van. Van wat je kind doet en van wat je zelf doet en of je wel een goede moeder bent en hoe je moeder dat vroeger deed en waarom jouw kind veel moeilijker luistert dan andere kinderen en voor je het weet voer je hele gesprekken in je hoofd over hoe het zou moeten zijn en hoe je het zo kan krijgen en ben je er niet meer bij. Want dat is wat er gebeurt als je nadenkt, je bent niet meer in het nu. En je bent niet meer bij jezelf.

Wij hebben onze eettafel tegen de muur gezet, haaks op hoe die vroeger stond. Er moest daardoor een nieuwe tafelschikking komen en een paar avonden vond er voor het avondeten een stoelendans plaats. Ik werd er gek van. Elke avond was minimaal één kind ontevreden met de plek die het kreeg. ÍK wou hier zitten! ÍK wou naast papa! en dan volgden er onderhandelingen en verschuivingen en vaak ging er uiteindelijk minstens één kind huilen en verloor ik mijn geduld. Helemaal als ik dacht aan het eten dat koud werd en de kinderen die later gingen slapen als we later zouden eten.

Op een avond zei ik KLAAR, IK ZIT HIER Deze plek voelt voor mij prettig en hier wil ik blijven. Ik zit hier voortaan en ik ga niet meer schuiven.
Dat voelde heel prettig. Ik bepaalde mijn standpunt zonder de behoeftes en verwachtingen van anderen te volgen en dat gaf rust. Het gaf de anderen ook rust. Paul (mijn man) nam vrij snel daarna ook een plek in en toen volgden de kinderen ook. Ze zijn er nog steeds niet helemaal uit en er is soms nog gekibbel en geschuif, maar dat mogen ze zelf uitzoeken. Ik wordt er niet meer boos van en maak het niet meer ingewikkelder door voorstellen te doen en oplossingen te verzinnen.

Waarom gebruik ik dit voorbeeld? Omdat als je je geduld niet wilt verliezen, je eerst moet bepalen wat je zelf wilt. Waar je zelf staat. Of zit. Los van wat je moeder, de juf of de buurvrouw vindt. Los van wat je vind dat je kind toch een keer moet leren. Los van of je kind expres niet doet wat je vraagt en of een kind moet leren gehoorzamen. Los daarvan kan je niks voor een kind betekenen als je niet eerst zelf weet waar je staat.
En om dat te weten moet je dus niet luisteren naar al die gedachten die over de toekomst en het verleden en de buren gaan. Om er achter te komen waar je zelf staat moet je heel goed leren luisteren naar jezelf en die gesprekken in je hoofd leren uitzetten.

Mindfulness was voor mij een hele goede aanzet daartoe. En het is zoals de cursusleider steeds zei: je leert niet tennissen of mindful zijn door erover te lezen. Je moet het oefenenen en trainen. Een jaar nadat ik de cursus heb gedaan begint het echt makkelijker te worden en herken ik wanneer ik beheerst wordt door mijn gedachtes. Ik heb niet heel consequent geoefend dus dat zou mogelijk wel sneller gekund hebben, ik wil graag geloven dat ik het in mijn eigen tempo heb gedaan.

Toen we ons nieuwe huis aan het inrichten waren, stond een vriend van ons te klussen bovenop een ladder. Hij kwam erachter dat hij de lijm nodig had en geen zin om weer die ladder af te gaan dus hij vroeg of ik de lijm kon aangooien. De ladder was te hoog om het te geven. Ik durfde niet te gooien. Als ik verkeerd gooi, verlies je je evenwicht en val jij! En hij antwoordde: Ik zal niet te ver reiken, gooi nou maar.
Als je weet waar jouw grenzen liggen, ga je er minder snel overheen dan wanneer je je alleen afvraagt wat een ander (van jou) nodig heeft. Als je steeds bezig bent met de ander, verlies je je evenwicht. Zorg eerst dat je zelf kan blijven staan.

Ik kan nu nog beter mijn gedachten laten komen en er zonder oordeel naar kijken. Door de mindfulness meditatie oefeningen, kwam ik steeds dichter bij mezelf en in het moment terug. Daardoor kon ik ook mijn gedachtes toetsen op waarheid.

Hij zit me expres te treiteren Echt? 100% waar? Nou... Hij wil eigenlijk gewoon mijn aandacht en omdat ik hem negeer gaat hij zoeken naar een andere manier om te laten weten dat hij niet zonder mijn aandacht kan.....

Ze zegt op alles NEE. Echt? 100% waar? Nou...... niet als ik snoep aanbied dus niet alles en bovendien...... ze heeft gewoon ontdekt dat er meer kanten zijn aan het verhaal en wil graag ontdekken wat er nog meer mogelijk is. Ze is gewoon heel nieuwsgierig en mijn plannen zijn natuurlijk altijd saai dus gelijk heeft ze.

N IEMAND begrijpt mij Echt? 100% waar? Ja dat klopt..........Zo is het nou eenmaal, er is niemand die jou ooit zo goed zal kunnen begrijpen als jij zelf en jij begrijpt jezelf al niet eens altijd. Is het erg? Nee eigenlijk niet, en als ik wil dat mensen bepaalde dingen van mij begrijpen zal ik die zelf uit moeten leggen want ze kunnen niet raden waar ik onzeker van wordt of ongelukkig, laat staan er rekening mee houden. Zij moeten ook hun eigen evenwicht bewaren.

Dus wat moet je doen als je je geduld dreigt te verliezen? Gaan zitten. En weer gaan staan als je weet dat je niet om kan vallen.

Onderzoek, onderzoek, onderzoek jezelf

Ik ben gestopt met bloggen voor de zomer vorig jaar. Dat heeft een paar redenen gehad. Ik kon het niet meer overzien. Ik had verschijnselen van overspannenheid. Ik raakte van het minste uit evenwicht, kon ineens totaal geen informatie meer opnemen en wou soms alleen maar huilen. Er werd in die tijd heel veel in huis geschreeuwd. Ik kon het niet meer stoppen. Dus er moest iets gebeuren.

Tussen augustus en december 2014 ben ik hard aan de slag gegaan met mezelf. Want ook al waren er dingen buiten mij die mij uit mijn evenwicht brachten, ik moest zelf de balans terug vinden. Ik moest me staande houden.

Dat boek over omdenken met kinderen had ik natuurlijk uit moeten lezen, maar dat ligt nog halfgelezen te wachten tot ik het weer oppak.

Ik ben een cursus mindfulness gaan doen. Samen met mijn man. Althans, tegelijk maar in een andere groep. Beste kado dat ik mezelf heb kunnen geven. Het heeft mij weer dieper gebracht bij de kern, woorden gegeven aan mijn vermoedens, openingen in doodgelopen straten.

Mindfulness helpt je "te leren accepteren wat je niet kunt veranderen en te veranderen wat je niet kunt accepteren en het verschil te ontdekken"
Je krijgt eerst een tijd oefeningen om te onderzoeken bij jezelf, hoe voel je je, hoe kom je er achter wat je voelt in stressvolle situaties en hoe voelt het als je er echt helemaal in gaat zitten, dat gevoel. Wij hebben allemaal geleerd om er tekst aan te geven, aan die gevoelens. Teksten over hoe het zou moeten zijn, waarom het niet eerlijk is, waarom anderen jou anders moeten benaderen. Mindfulness helpt je bij je gevoel te blijven zonder oordeel, zonder tekst. Want gedachten zijn geen feiten. Iedereen heeft dagelijks tienduizenden gedachten, waarvan een groot deel negatief zijn. Iedereen, zo leer ik in de cursus. In een fractie van een seconde denk je tijdens een vergadering 'niemand neemt mij serieus' en voor je het weet denk je 'het wordt ook nooit wat met mij' Die gedachte wuif je meestal weer weg met een onzin natuurlijk en bewijzen waardoor je best leuk terecht bent gekomen, maar de gedachtes komen en gaan. Dat hebben we allemaal blijkbaar. Iemand die depressief is, vind het moeilijker om dat soort gedachtes uit te zetten of te toetsen op waarheid.

Ik was me niet meer zo bewust van die gedachten. Die heb ik natuurlijk ook. Ik ben te dik, zie er oud/lelijk uit, heb geen zelfdiscipline, trek weer eens de stomste kleren aan, ik lach te hard, hou geen rekening met anderen en wil alle aandacht naar me toe trekken. Afgelopen najaar kwamen er ook gedachtes bij als ik krijg nooit tijd voor mezelf, niemand begrijpt mij, niemand houdt rekening met mij, iedereen vind het maar vanzelfsprekend dat ik het wel weer oplos allemaal......

Iedereen, niemand, alles en nooit. Dat soort gedachtes zijn de moeite waard om te onderzoeken. Die zijn zelden (helemaal) waar. Niemand begrijpt mij?? Nee dat klopt waarschijnlijk, niemand begrijpt mij volledig, kan ook niet, ik begrijp het zelf niet eens altijd en ik vertel niet aan iedereen wat er in mij omgaat want dat gaat ze niks aan. Wat bedoel ik ermee dan? Ik zou willen dat iemand eens aan mij vroeg hoe het met me gaat. Dat iemand zijn best deed om mij te willen begrijpen. Iemand? Mijn man natuurlijk. Ik wil gewoon dat mijn man aan mij vraagt hoe het met mij gaat.  Zeg. DAT dan...
DENK dat dan...

Afgelopen weekend woonde ik een huiskamer workshop bij van de schrijvers van het boek Opvoeden in een gestoorde wereld Eugenie, moeder van drie beschreef haar eigen strijd tussen haar kind willen volgen en haar eigen grenzen bewaken. Zij is de diepte ingegaan als het gaat om haar eigen gevoelens en bevestigt het belang van zelf onderzoek. Bovendien heeft ze de neurologische reactie in je hersenen onderzocht van de teksten die volgen op de emoties.

Wat ik ook in de cursus mindfulness leerde was dat we de neiging hebben om vervelende gevoelens zo snel mogelijk weg te willen jagen. We geven onszelf geruststellende verklaringen of reageren op mensen die ons een vervelend gevoel geven door ze af te bluffen, te overtreffen in de hoop dat ze snel stoppen met hun gedrag en dat ons vervelende gevoel snel weggaat. En dat werkt dus helemaal niet. Soms misschien op de korte termijn, maar wat veel beter werkt is je gevoel juist ervaren.

Tijdens een oefening in de cursus mindfulness moesten we een emotie oproepen en er naartoe gaan, het aandacht geven. Na afloop zei ik: ik heb het geprobeerd, maar het verdween zodra ik er aandacht aan wou geven. Ik moest er dan steeds weer over nadenken eerst om het gevoel weer terug te krijgen, maar het werd steeds moeilijker te vinden. De trainer zei: Je bent een natuurtalent, wat er gebeurde is precies wat er moet gebeuren, dan deed je het goed.

'Als er een gevoel van frustratie of irritatie is in je lichaam dan ga je er met je aandacht naartoe en als je het gewoon kunt voelen, zonder dat het weg hoeft, dan zal je merken dat het oplost en naar beneden zakt, naar je buik. '  - uit: Opvoeden in een gestoorde wereld

Het is hier in huis weer gezellig. We zijn weer een gezin. Paul en ik hebben geleerd mekaar erkenning te geven en minder woorden te gebruiken om mekaar te begrijpen. Soms moet je juist stoppen met het in je hoofd proberen te verklaren en naar je hart gaan. Als we nu dreigen te gaan kibbelen, roept een van ons "tongzoenen!!" en snel komen we dan weer terug tot de kern; Liefde, cliché of niet, daar draait het echt om, al het andere is ballast.

Moeders zijn ook maar mensen

Een van de oorzaken dat moeders het zwaar hebben is dat zij het zichzelf onnodig zwaar maken. De lat leggen we zelf heel hoog. We hebben allerlei eisen in ons hoofd aan onszelf. Niet altijd omdat we denken dat andere moeders dat ook allemaal kunnen, ook al geven we te weinig aan elkaar toe dat dat zo is, maar vooral omdat we aan ons eigen ideaal beeld willen voldoen. Na een paar warme dagen vol geëmmer en gezeur met weinig slaap en soms totaal niet begrijpen wat er aan de hand is, laat staan wat je kunt doen om het te stoppen, willen we in staat zijn om een geduldige liefdevolle moeder te blijven.

Wie kan dat? Vingers graag. 

En toch vind ik dat mijn kinderen het verdienen om een liefdevolle moeder te hebben die altijd voor ze klaar staat, alles begrijpt of in elk geval probeert te begrijpen. Een moeder vol met geduld en wijsheid die nooit kwetsende opmerkingen maakt en op de lastigste moment nog in staat is om opbouwend te reageren. Een moeder waarbij je altijd veilig bent, die nooit lelijk doet en al helemaal nooit schreeuwt. 

Dat is natuurlijk ook zo, dat verdienen ze. Ik zal er ook altijd naar blijven streven en ik wil het mezelf zeker niet te makkelijk vergeven als het me niet lukt. Maar daar moet ik wat voor doen. Want ik kan het best. En als ik het niet kan, moet ik zorgen dat ik het over laat nemen door iemand anders of dat ik zelf weg ga zodat ik geen grenzen over ga. 

En als het dan toch gebeurt, dat ik het niet kan laten om mijn stem te verheffen of ineens heel hard te gaan roepen dan in elk geval met een ik boodschap. Dat lukt nog. Maar het blijft een zwakte bod. Dat blijft het. 

Hoe gaat het nu? Het is bijna vier maanden sinds mijn laatste blog hierover. Het gaat redelijk. Twee hele belangrijke oorzaken heb ik te pakken die ik kan beïnvloeden: Een goede voorbereiding zoals kleding en lunch klaarzetten de avond van te voren en op één lijn met mijn man komen. 

Dat laatste is ook wel een ding hoor. Het was bijvoorbeeld altijd chaos en hysterie als we de kinderen samen naar bed brachten. Dan beet ik hem toe 'als ik alleen ben, heb ik dit niet' en dan zei hij hetzelfde tegen mij. We zijn er echt achter gekomen dat wij mekaar niet moeten afvallen, corrigeren, aanspreken waar de kinderen bij zijn. We hebben dan ook afgesproken dat wat er ook gebeurt, we zijn het met elkaar eens!  De meest onbegrijpelijk voorstellen slikken en kijken wat er gebeurt. IK VIND DAT MOEILIJK!!!! Wow dat is een partijtje loslaten geblazen. Dat is een uitdaging, maar het werkt!!

De kinderen zijn rustiger, gaan een half uur later naar bed dan ik wou, maar zonder geschreeuw en sommige dingen waarvan ik dacht dat het stom en inconsequent was, werken toch. Ja, ik geef het toe. Sommige dan he? En door het te laten gebeuren leer je er ook echt meer van dan wanneer je het probeert te voorkomen. Mijn man dan he?

Dus in dat proces zitten we nu. Dat ik dacht dat ik wist hoe het moest en steeds mijn man ging bijsturen als hij het anders deed. Waar de kinderen bij waren. Dat doe ik dus niet meer en dat is echt nogmaals, daar is het laatste woord nog niet over gezegd. En ja, ik probeer dan positief te reageren op een plan van mijn man, omdat we dat eenmaal hebben afgesproken en dan is mijn verbazing of sorry, mijn sarcasme in 'oh ja dat is een goed idee...' soms nog te goed te horen. Maar ik doe mijn best om niets te zeggen over toch een derde verhaaltje.

Laat het los. 

Verknipt

Zo... haha nu kan ik er om lachen. Ik heb vanavond een t-shirt verknipt. Ik ging strookjes knippen voor een speenkoord maar ik heb al mijn niet schreeuwen op het shirt uitgeleefd. Het was al een kapot shirt uit de lapjesmand, maar dit is geen strookjes knippen, dat zie ik nu ook.

De aanleiding was het niet gaan slapen van mijn dochter. Meestal kan ik daar wel tegen. Ze hoeft van mij niet op gezette tijden te gaan slapen en ze geeft het meestal goed aan zelf. Het punt was denk ik dat ik nu dacht te kunnen voorspellen dat ze wel zou gaan slapen en dat was niet zo. Over me heen kruipen, liedjes zingen, uit bed klimmen, de hele mik mak.
Ik besloot dat het dan maar zo was en ik ging me er niet door gek laten maken. Ik kreeg een berichtje van een vriendin op Whatsapp en raakte in gesprek terwijl mijn dochter in de hoek van de slaapkamer haar luier volpoepte. Verschonen ging vervolgens onder luid protest maar ook daar wist ik handig op in te gaan door haar een paar sokjes in haar handjes te geven wat haar gelukkig ook stil kreeg. Maar slapen ging ze nog niet en ik was klaar met proberen. We gingen weer terug naar de huiskamer. De kleine dreumes nam plaats naast haar papa op de bank die op dat moment dapper aan haar broer aan het voorlezen was. Ik zei zo dapper als ik kon dat ik een speenkoord ging knippen omdat ik nu beter iets anders kon gaan doen.

Ik heb een oud shirt gepakt uit de lapjesmand, een schaar, een tang en een klipje van een strijkplankovertrekelastiek. (Zo'n elastiek waar je de strijkplankhoes mee strak zet) Even een dom klusje doen en straks gewoon weer proberen. Maar het liep iets anders. Ik knipte scheef en heb vervolgens het hele t-shirt aan flarden geknipt. Ik kon er ook niet mee stoppen! Ik ben ermee doorgegaan tot ik weer rustig was. Daarna heb ik het speenkoord gemaakt en ben erg tevreden met het resultaat.
En ik heb niet geschreeuwd. HA

Campagne

Toen ik zwanger was, las ik een boek van een hedendaagse mama. Heel grappig en herkenbaar vond ik het boek, behalve de stukken over thuisbevallen. Ik ben van mijn eerste met een spoedkeizersnee bevallen en daardoor heb ik een medische indicatie om van de tweede ook in het ziekenhuis te bevallen. Dat vind ik heel jammer, maar er is niks aan te doen. De schrijfster kwam een paar keer terug op hoe fijn, maar ook hoe goed voor de baby thuisbevallen was en ik merkte bij mezelf een reactie: 'ja nou weet ik het wel' Want wat had ik aan die informatie? Ik had graag twee thuisbevallingen gehad met kaarsjes en yoga muziek, maar dat zat er gewoon niet in.

Ik begreep daardoor wel beter hoe het moet voelen als je je kind, door welke omstandigheid dan ook, kunstvoeding geeft, en om je heen vertellen vriendinnen, websites en facebook posts hoe goed het is om borstvoeding te geven, of nog erger, welke risico's er allemaal aan kunstvoeding kleven.

Vandaag was er weer zo'n discussie naar aanleiding van een een post op facebook. Interessante discussie waarin moeders die kunstvoeding geven, hun reacties uitlegden. Zij vinden het irritant want het geeft ze het gevoel dat wat zij doen fout is. Kunstvoeding is niet de meest gezonde optie, maar daar is niet makkelijk meer iets aan te veranderen, als een moeder eenmaal is overgestapt dus waarom steeds zout in de wonden wrijven? Ook in andere discussies wordt dat steeds duidelijk. Wat is toch het nut van borstvoeding promoten aan moeders die kunstvoeding geven?  Want dat zijn de mensen die het lezen. En de mensen die zich storen en reageren met 'nou weet ik het wel' De moeders die borstvoeding geven lezen het ook, maar dat is preken voor het koor. Die waren het al met je eens. Je bereikt er dus niet veel mee. Of in elk geval niet wat je wil: dat meer moeders meer en langer borstvoeding gaan geven. In plaats van steeds negatief te zijn over kunstvoeding kun je beter positief zijn over borstvoeding. Klopt, maar dan zijn we weer terug bij het oorspronkelijke punt: als ik op mijn facebook de borstvoeding bejubel, vinden mensen dat irritant. Ook borstvoedende moeders trouwens, zo irritant ben ik.

Gonneke van Veldhuizen plaatste laatst een blog over bedrijfsspionage. Daarin benoemde zij hoe de kunstvoedingsindustrie de geheimen van borstvoeding onderzoekt om hun alternatief nog beter te maken. In de discussie van vandaag werd hetzelfde gesuggereerd. Kijk hoe kunstvoedingsfabrikanten hun reclame maken en doe dat na.  Wees subtiel en manipuleer. Doe alsof borstvoeding de norm is.

Ik doe een poging:

Ik zie een moeder met een kind aan de borst. Mooi bedekt, maar toch duidelijk met daarnaast de tekst:
Je wilt als ouder het beste voor je kind. 
En als de borstvoeding moeilijk gaat dan is de hulp vaak eenvoudiger dan je dacht. Bel dit nummer of kijk op dezewebsite wat je kunt doen als het even niet lukt. Borstvoeding, heel gewoon eigenlijk

Of deze:
Een foto van een gelukkige uitgeruste moeder die in de camera kijkt met een tevreden baby op de arm: 
Ik maakte me steeds zorgen, ze huilde zo veel. 
De lactatiekundige had goeie tips. Ik heb mijn tevreden meisje weer terug. Borstvoeding, gewoon makkelijk. 

Tenslotte nog deze: een vriendelijke vrouw in wit uniform: Ik ben zeer vakbekwaam, maar als het om borstvoeding gaat, check ik voor de zekerheid een lactatiekundige. Borstvoeding, een vak apart. (hmmm ik weet niet zeker of dat de boodschap moet zijn) 

Of zelfde verpleegkundige: Vroeger adviseerde ik wel eens om te stoppen met borstvoeding, als het moeilijk ging. Nu weet ik gelukkig dat dat niet hoeft. Borstvoeding, gewoon voor elk kind. 

Ik heb helaas geen geld voor een dergelijke campagne, dus ik klier nog wel even door met irritante posts op facebook. Voor nu.


                                       

* Boek: Celia Ledoux, Mama - Goddelijke kleintjes, menselijke moeders

Slapen en huilen

Ik hoor nog hoe Roel in het begin kon huilen. Zijn gehuil drong door tot in mijn zenuwen en deed me fysiek pijn. Radeloos werd ik ervan. Had ik toen maar geweten wat ik nu weet. Gelukkig heb ik geluisterd naar mijn gevoel en niet teveel naar alle ongevraagde adviezen van omgeving en consultatie bureau. De storm ging uiteindelijk na een aantal maanden liggen.

Het vreselijke huilen hield op, maar het was nog geen garantie dat we Roel makkelijk naar bed kregen. Nog tot zeker vier maanden na zijn eerste verjaardag moesten we hem in slaap zingen en wiegen. Mijn moeder heeft rond die tijd gevraagd of het zo wel moest en waarom ik hem niet eens gewoon liet huilen. 'Dan moet hij er een keer doorheen, maar dan leert hij het wel' Maar ik was niet van plan om mijn kind als een hond af te trainen, ik zet daar ons onderlinge vertrouwen niet voor op het spel.

Toen ik net moeder was geworden, werd ik overal onzeker van. Achter elke verandering in Roel's gedrag zag ik bewijzen van mijn onkunde en vermoedens van verschrikkelijke ziektes. Dat Roel zoveel huilde in het begin werd daar natuurlijk door versterkt en zo kwamen we bijna in een vicieuze cirkel, waar ik door veel lezen en praten met andere moeders niet in verstrikt ben geraakt.

In het begin wist ik nog niet dat babietjes allemaal huilen zodra je ze weg wilt leggen. Dat is hun instinct. Een baby weet niet dat jij als westerse moeder hebt geleerd dat je je kind moet wegleggen, terwijl het eeuwenoude instinct heeft geleerd dat je een baby bij je draagt. Wij behoren tot de dragende zoogdieren net als de apen. Niet tot de verstoppende zoogdieren zoals de muizen. Een mensenbaby heeft in zijn instinct meegekregen dat het direct moet waarschuwen als het alleen ligt. Voor het geval de groep verder trekt en er net een mammoet voorbij komt stampen.

Ik raakte ervan in de war. Mijn instinct zorgde ervoor dat ik mijn kind voortdurend op mij droeg en daarmee wisselde met mijn man om ook aan onze slaap te komen. Ik vroeg me wel steeds af of ik zo geen verkeerde gewoonten aanleerde. Of ik niet bezig was om mijn kind te afhankelijk van mij te maken en of ik het ongezond slaapgedrag aanleerde. Ik had toen nog hele andere ideeën van wat gezond was.

Meestal viel hij na een voeding heerlijk in slaap. maar hem dan slapend wegleggen was er niet bij. Zodra hij het matrasje voelde gingen zijn oogjes open en was het mis. Dus daar hield ik mee op. Dan maar op mij slapen. Het werd gedoogd door mijn omgeving omdat Roel vroeggeboren was, en wij samen een traumatische ervaring achter de rug hadden. Na vier maanden (omgerekend was hij toen twee maanden oud) heb ik hem weer eens overdag 'in zijn wieg' laten slapen en mijn moeder reageerde met "oh héél goed" Want dat moest hij toch leren.

Inmiddels weet ik dat een kind helemaal niet hoeft te leren om in zijn wieg te slapen of een ledikant. Waarom ook? Veel mensen geloven dat het wel verstandig is om op tijd te beginnen hiermee, omdat een kind anders té afhankelijk van je wordt. Onderzoek heeft gelukkig aangetoond dat kinderen die bij hun ouders slapen, opgroeien in vertrouwen en daardoor meer zelfvertrouwen ontwikkelen. De grap is dat ze hierdoor juist heel zelfstandig worden.

Het heeft mij wel een tijd gekost om die ideeën uit mijn hoofd te krijgen, want ik ben zelf in de jaren '70 gewoon met wieg in de sneeuw gezet, omdat dat goed was voor mijn longen. Ik bedoel te zeggen dat ik door mijn westerse opvoeding altijd gedacht heb dat kinderen alleen moesten leren slapen. Mijn instinct gaf aan dat dat niet klopte maar om daar naar te luisteren viel nog niet mee, want als je een kind hebt gekregen en je bent niet helemaal zeker, dan voelen mensen zich vrij snel uitgenodigd om advies te geven.

Toen we eenmaal de draagdoek hadden ontdekt, heeft Roel veel slaapjes daarin gedaan. Eindeloos veel heb ik gewandeld met hem zodat hij kon slapen. Toen hij ongeveer een jaar oud was, hebben we boven een hangmat opgehangen waar hij overdag in sliep zodat wij onze handen vrij hadden en dat werkte ook heel goed.

Ik denk dat Roel het eerste jaar echt moeite heeft gehad om zelf in slaap te komen. Hij werd gewiegd tot hij sliep en nog vaak was het drama, vooral als ik haast had. Nu hij 21 maanden oud is, lukt het eindelijk beter door voor te lezen en tegen hem te zeggen dat hij lekker gaat slapen. Ik blijf bij hem tot hij slaapt en aan het begin van de nacht wordt hij wakker en komt hij bij me in bed tot de volgende ochtend. Je ziet dat hij meer vertrouwen heeft en niet meer bang is dat ik weg ga. Omdat hij borstvoeding krijgt, maakt hij me wel vaak even wakker 's nachts. Tegenwoordig kan hij ook vertellen waarvoor; de mededeling of het verzoek is dan 'op' of 'uit'. Maar ik slaap meestal snel weer verder en heb geen tekort aan slaap.

Ik hoop natuurlijk wel dat de moeders met ervaring gelijk hebben en dat mijn kind rond de kleuterleeftijd gaat vragen om een eigen bed. Het heeft weer alles met verwachtingen te maken. Zolang ik hoopte op een nacht helemaal doorslapen werd ik voortdurend gefrustreerd door deze irreële hoop. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik er nu naar kan verlangen om naast hem te slapen. Laatst trok iemand daar een snelle onverwachte conclusie uit dat ik het dus voor mezelf deed. Grappig toch, dat je dat dan in de schoenen wordt geschoven. Het níet samen slapen en je kind in een aparte kamer leggen, dat doe je voor jezelf. Er is geen baby die daarom vraagt.


http://www.lalecheleague.nl/Nachtvoedingen/Veilig-samen-slapen.html

http://www.natuurlijkouderschap.org/wat-zijn-de-voordelen-van-samen-slapen-met-de-baby/

http://www.borstvoeding.com/aanverwant/samen-slapen/hoe.html