Be yourself, no matter what they say....

Ik ben verhuisd! Yaksha's blog gaat verder op yakshaslessen.com/blog

Eind jaren tachtig zong Sting dat je jezelf moest blijven. De zin maakte me wakker. Was ik wel altijd mezelf? Ik had daar eigenlijk nooit zo over nagedacht. Ik realiseerde me direct dat ik heel vaak niet mezelf was, maar wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten. Niet omdat ik aardig of bijzonder gevonden wou worden, ik verdiepte mij in alle mensen om mij heen zodat ik niet teveel opviel. Mijn lerares Engels zei dat ik me altijd als een echte vis gedroeg die zich in alle situaties aanpast en zich overal thuis voelt.

Achteraf ben ik juist enorm opgevallen trouwens. In mijn studententijd kwam ik iemand van mijn middelbare school tegen. Die zei dat ik altijd 'tot de kern' behoorde van populaire mensen. Ik heb dat in al mijn eenzaamheid nooit zo ervaren. Ik hoorde nergens bij. Liep in de pauze van groepje naar groepje en maakte met iedereen een praatje. Zodra de oppervlakkigheid me ongemakkelijk liet voelen, liep ik door naar de volgende. Ik hoorde nergens bij, of overal bij. Ik heb nooit geweten wie de kern was en nooit gewenst erbij te horen. Ik ben daar ook lui door geworden. Als je overal welkom bent, hoef je je best niet te doen om je vrienden te onderhouden.

Ik ben nog steeds die vis die zich aanpast. Ik ben er heel goed in. Veel mensen voelen daardoor snel een klik met mij, ik sta open voor iedereen en iedereen mag zichzelf zijn bij mij. Eind jaren negentig zei mijn toenmalig vriendje dat ik wel verdacht veel lesbische vriendinnen had. Ik sprak er met een van mijn lesbische vriendinnen over. Zegt het iets verdachts over mij? Nee man! Jij bent gewoon heel tolerant, mensen voelen zich op hun gemak bij jou.

Iemand die zich goed kan aanpassen, loopt het risico zichzelf verliezen. Ik denk dat het goed was dat ik op mijn 15e me bewust werd hiervan. Daar moest ik op letten. Het werd een nieuwe rode draad. Regelmatig op de dag vroeg ik me af of ik mezelf nog was. Vaak kwam ik dan tot ander gedrag of andere keuzes. Regelmatig stond ik lange tijd met mijn handen op de leuning van de brug om tot mezelf te komen. Ik wist toen nog niks van meditatie af dus staarde ik in het water tot ik er weer was.

Op verjaardagen, familieweekenden of groepsvakanties merkte ik het als de groep om me heen me teveel werd. Ik kon me er enorm eenzaam tussen voelen en dan trok ik mezelf onopvallend terug. Op een vakantie wees iemand erop. Jij stond heel lang voor je uit te staren, in je eentje op het strand. Ja dat heb ik soms even nodig. Ze vond dat het iets interessants over mij zei, heel diep. Ik herinner me dat ik verbaasd en gevleid was door de opmerking.

De grap is dat ik het altijd als een tekortkoming heb ervaren. Ik was blijkbaar niet in staat om me zonder weerstand in een groep te bevinden. Het werd me teveel waar anderen vrolijk door konden feesten. Ik raakte uit evenwicht en anderen bleven gewoon staan. Die zag ik nooit in het water staren.

Door de theorie van mindfulness, snap ik het nu veel beter. Door regelmatig terug te gaan naar het nu, naar jezelf, worden belangrijke verbindingen in je hersenen gelegd die je nodig hebt om in stress situaties bij jezelf te blijven. Als ik op mijn 15e niet bij mezelf had leren blijven, waren er waarschijnlijk meer verbindingen gelegd die voor meer weerstand en stress gezorgd zouden hebben waardoor ik nog gekker zou zijn geworden dan ik al ben. Want ik heb het mezelf toch nog heel moeilijk gemaakt.

Toen ik 19 was, werd ik met een depressie gediagnosticeerd. Ik probeerde teveel ballen in de lucht te houden en ik probeerde voortdurend uit de put te kruipen naar de anderen toe, die in de zon stonden. Ik kon niet meer. Ik hing daar maar krampachtig halverwege die put en het kostte me alleen maar heel veel kracht terwijl ik geen centimeter omhoog kwam. En voor mijn gevoel stond iedereen vrolijk boven te spelen en te rennen en af en toe riep er iemand naar beneden "Kom je nog?" Maar het kostte me zoveel moeite alleen al om halverwege te blijven hangen, laat staan om te klimmen.

Op een avond in december besloot ik het gevecht te stoppen. Opgeven. Dan stort alles maar in elkaar. Het hele fort waarmee ik zelf iedereen buiten wist te houden stortte in. Nu kon alles en iedereen mij raken. Jammer dan. Grijp me maar, ik vecht er niet meer tegen, dan gaat alles maar stuk.

Ik heb een hele tijd op mijn bed gelegen in de klerezooi van mijn studentenkamer tot ik op keek naar de klok. Het was een kwartier na mijn besluit om het op te geven. Ik leefde nog. Er was geen ramp gebeurt, ik was niet opgelost of leeggelopen, ik was er gewoon nog. Natuurlijk, wat had ik dan verwacht eigenlijk.

Acceptatie is een eerste stap. Ik sta niet in de zon, ik zit in de put. Hier zit ik, op de bodem van de put en de waarheid komt hier ineens tot mij. De waarheid dat ik mezelf zou vinden op deze bodem. Dat zodra ik zou gaan zitten, ik daar mijn eigen kracht zou vinden die vriendelijk naar me zou glimlachen en zeggen, zocht je mij? Ik zat steeds hier. Ik wist het meteen in die seconde. Al die tijd lag de waarheid hier, niet in de zon, niet bij al die mensen die vroegen Kom je nog? Hier, op de bodem van deze put. Ik snap de uitdrukking ergens kracht uit putten.

Ik besloot dat het leven gewoon stom was. Dat ik het niet leuk hoefde te vinden. Niet eens de moeite waard om voor te sterven. Een lachertje. We doen er veel te ingewikkeld over. Gewoon doorademen tot het stopt. Je kunt het net zo goed uitzitten, kunnen we nog eens lachen.

Zes jaar later liep ik voor het eerst weer in de zon. Zo lang had het nog geduurd voordat ik de zon kon laten schijnen. Nog elk jaar had ik last gehad van voorjaarsdepressie. Vanaf de zomer liep ik op mijn tenen mooi weer te spelen tot ik rond maart bij de eerste zonnestralen instortte en mijn bed in dook. In het water staren werd in bed liggen.

De grote fout die ik maakte was te denken dat het aan mij lag. Dat het goed was als ik in staat was zonder die put te leven. Maar ik begreep het niet. Ik had de waarheid in de ogen gekeken, waarom leefde ik nu niet lang en gelukkig verder? Ik schreef er een gedicht over:

De parel bewaar ik 

in een donkere kelder

Ik zoek hem niet op

Ik sta in de zon

Het is mijn vertrouwen 

Maar ik twijfel zo graag

Eens 

heb ik de parel bekeken

Heel even

en voelde zijn krachtig vertrouwen

Maar ik keek niet te lang

want ik moest snel voorkomen

dat ik ergens misschien

een schaduw zou zien

Het is niet of of. Je kunt niet je aanpassen aan de wereld en jezelf blijven. Daar word je depressief van. Dat is wat er niet klopt. Je kunt proberen om vol te houden en je best doen tot het niet meer gaat.
Of je stopt daarmee. Dat is niet het einde. Dat is het begin.

Hier en nu: lachen geblazen

We hebben het eens een dagje geprobeerd. Één dag volledig accepteren wat er in het nu gebeurt. Zonder oordeel over de ander, over je eigen gedachten en zonder weerstand. Zonder lijstje met taken, zonder gisteren en zonder morgen. Dat lukt natuurlijk niet helemaal maar we hebben een leuke poging gedaan.
Ik heb de hele dag gelachen.

Het viel me op hoe vaak ik mijn telefoon en laptop aanzet. Zodra ik dat deed kon ik de kinderen of mezelf niet meer goed volgen of de benodigde aandacht geven, waardoor ik veel minder "gebeeldschermd" heb. De TV ging ook het grootste deel van de dag uit, hoewel we in het weekend soepelere regels hebben, ik ben daar niet te streng over geweest, achteraf hebben de kinderen minder om TV gevraagd en zijn ze vooral ontdekkend en creatief bezig geweest.

Mede aanleiding was een filmpje dat ik tegenkwam op facebook waarin Eckhart Tolle ingaat op mindfulness en ouderschap. Ik heb daar uit gepikt dat het er inderdaad niet om gaat dat je zelf rustig wordt door mindfulness oefeningen te doen, maar vooral dat je accepteert wat er in het nu gebeurt, zodat de weerstand die je voelt verdwijnt. Hij heeft het over de ISnes van het moment. Wat er IS is er.

Wat WAS er? De kinderen hebben eerst zelf een film van een half uur op mijn telefoon gemaakt die hilarisch is geworden. Ze zijn het hele huis doorgegaan met verzonnen en echte verhalen tot het geheugen vol was. Dat hebben ze daarna een paar keer teruggespeeld, rollend over de bank van het lachen. Ik ben wat klusjes gaan doen en kwam de kamer binnen waar ik de vertellende stem van de jongste hoorde, maar niet kon zien waar ze was. Ik heb nog onder de tafel gekeken maar de kinderen waren met de duplo gaan spelen. Zij zaten in de andere hoek van de kamer dan waar het geluid vandaan kwam en na enig speurwerk ontdekte ik mijn telefoon op een selfiestick in de kinderstoel die nog steeds het filmpje aan het afspelen was.

Kort daarna speelden ze met Angelsand. Dat kon je als een dikke bal op je haar plakken en mee rond gaan lopen in de kamer. Angelsand is heel dun zand dat voelt als deeg. Heerlijk om te kneden. Ik keek op en zag een peuter met een een oranje deegbal op haar blonde hoofdje statig door de kamer flaneren, op weg naar de gang.
"waar ga jij heen?"
Statig draaide ze zich om en zei "in de spiegel kijken"

Grote broer kledderde meteen ook een slordige bal op zijn krullen en kondigde aan ook in de spiegel te gaan kijken.
"Al het zand dat op de grond valt ruimen jullie zelf op!"
"Ok!!" riepen de spruiten in koor

Tien minuten later zat alles onder het deegzand. Truien, wimpers en de vloer. Wat dat aangaat heeft kinetisch zand mijn voorkeur, dat ruimt makkelijker op en blijft niet op kleding achter. Maar vandaag accepteerde ik het zoals het was en liet ik wat ik liever wou achterwege. Ik heb het niet genegeerd, ik heb niet gedaan of het er niet was, ik heb het echt losgelaten. Ik heb me gericht op wat er was, twee kinderen die aan het spelen waren en een moeder die koffie dronk en verder even niets hoefde, ik heb het laten gebeuren zoals het gebeurde, me verwonderd over hoe het zich ontwikkelde en genoten en gelachen. Ik heb wel gezegd dat ze het zelf op moesten ruimen. Dat blijft. De consequentie dat je als je troep maakt, je het zelf op moet ruimen heb ik niet verzonnen. Dus die blijft. En dat er dan nog wat restjes op de vloer achterblijven die over het hoofd gezien worden blijft ook. Die ruim ik dan toch op, met een grijns omdat ik had aangezien hoe de jongste het blik vasthield terwijl de oudste die kwebbelend vol veegde en er hier en daar en overal nog zand was overgebleven. Ze waren zo trots op hun gezamenlijke actie dat het helemaal niet erg was dat er nog best veel zand op de vloer lag. Zal ik dat even opvegen. "Oh dat is goed" was de samenwerkingsreactie van mijn oudste zoon die alweer in een nieuw spel verzonken was.

Het lijkt misschien alsof mijn kinderen steeds in harmonie met elkaar spelen. Dat is ook zo. Ze schelen twee en een half jaar en rennen het hele huis door samen. Er is zeker ook wel eens ruzie. Uiteraard. Er waren gisteren een paar situaties waar ik aandacht aan moest geven. Duwen of slaan mag niet, gebruik je woorden roep ik dan. En als er gehuild wordt dan kom ik erbij om te horen wie welke verwachtingen had en herhaal ik vooral wat er wordt gezegd, zoveel mogelijk zonder mijn oordeel. Zus was bezig een stellage te bouwen en broer kondigde aan hem met de angrybirds katapult om te gooien. Hij wachtte ondanks meerde waarschuwingen niet met schieten. Ik heb even zijn aandacht gevraagd om te benoemen dat ik haar meerdere keren had horen zeggen dat hij moest wachten. Als ik hem streng toespreek met in mijn gedachten oordelen doorspekt met emoties dan blijf ik streng. Als ik contact met hem maak, komt er vanzelf een giechel bij. Met een grapje is het dan zo weer gezellig. Meestal lossen ze het zelf op.

Het zand bleef alleen nog in het haar achter. Dat kregen we er niet uitgeklopt. Beide kruinen zaten nog vol oranje kledderzand. Inmiddels was Paul beneden gekomen en die besloot dat het bad aanging zodat de kinderen hun haren konden wassen. De kinderen hadden inmiddels een nieuw spel bedacht wat iets met poppetjes laten glijden door de lege keuken rol te maken had. Mag de keukenrol mee in bad? Van mij wel, maar dan zal het papier wel zacht worden en losgaan. "Ok" zeiden de spruiten en hup daar gingen ze naar boven. Even later kwam Paul melden dat het spel was uitgebreid met een paar lege wc rollen, die inderdaad zacht waren geworden en waar je blijkbaar mee kon gooien naar de muur. Dat bleef leuk plakken.
Nu hij beneden was kon ik even met hem delen wat ik zo grappig vond aan het filmpje van Eckhart Tolle.
Paul knikte en zei dat hij even wat ISnes ging fotograferen.

Vandaag (zondag) alsnog aan ons lijstje gewerkt.... een beetje..... want ik had er weinig zin in..... Sommige dingen zijn gewoon niet gelukt en dat blijkt achteraf niet zo erg als het leek. De Bieb is nu dicht en de smurfenCD hebben dus nu echt te laat ingeleverd. De boodschappen die gisteren niet zijn gehaald waren eigenlijk ook niet heel erg nodig. De voorraadkast bood nog voldoende alternatieven. De plinten moeten al sinds april dus die staan chronisch op het lijstje dus die kunnen ook wel even blijven staan. Krijgt mijn moeder toch gelijk, nou én. Dan moet ze het zelf maar komen doen op d'r oude knieën. Het belangrijkste wat gelukt is, is een dagje lekker als gezin samen zijn. Daar aan bouwen is de basis van alles. Als dat fundament niet goed is, kun je plinten plakken wat je wil.

Dat je dat KÁN

Kort na mijn vorige post zijn we de kerstboom op gaan tuigen. Mooi voorbeeld van: je moet je eigen blog eens lezen. Want ik kan het echt niet altijd voorkomen.
Een kunstboom van zolder gehaald, twee dozen erbij, een peuter en een kleuter die enthousiast de dozen open maken en aan elkaar en aan mij laten zien dat er ballen en slingers inzitten. Waar zijn de lichtjes dan? De lichtjes moeten eerst.

Ik wil eerst de drie delen kunstboom in elkaar zetten en dat lukt niet meteen. De delen lijken niet meer te passen, of ik weet niet meer welk deel waar moet. Terwijl ik worstel om het topzware middenstuk te passen in het gat van het onderdeel, vragen mijn lieverds om de beurt 'waar moet deze?' of 'mag ik de slingers er al in doen?' Na drie dappere pogingen krijg ik de top op mijn kop en van schrik schreeuw ik te hard. Kort maar te hard.

Mijn man komt net de trap af met een lichtslinger en zegt dat ik mijn eigen blog eens moet lezen. Ik zit met twee kinderen in mijn armen op de bank even uit te puffen en weer tot mezelf te komen. Daarna lukt het weer helemaal om in alle rust met goede hulp van de kinderen de boom op te tuigen. Ik laat ook zonder moeite los hoe de boom er uit ziet. Vorig jaar heb ik het statief nog bedekt met kerstpapier. Ik kan dat papier niet vinden en een ander rood kleed ligt niet waar het hoort dus ik laat het zitten. Er komt iets over me van: nouja, dan is het zo.

De volgende dag op mijn werk laat ik trots de foto's zien van de kinderen die de boom optuigen. Ik vertel grinnikend dat ik de lelijkste boom van Haarlem heb en dat de slingers er in gesmeten zijn en dat het er niet uitziet, maar het kan me niks schelen. Mijn collega moet lachen. 'ik zou gek worden als een slingertje een beetje verkeerd hing' en ik geniet van haar verontwaardiging. 'ik zou hem het raam uitgooien, echt waar. Of hem 's avonds opnieuw doen'
Om mijn lieve collega te plezieren en vooral om mijn eigen lol, maak nog een paar extra foto's van de lelijkste kanten van de boom.

De volgende dag laat ik de speciaal voor haar genomen foto's zien. Ze haalt collega's erbij en op de gang worden de foto's op mijn telefoon uitgebreid bekritiseerd. Kijk nou!! die kaarsjes hangen gewoon naar beneden en dat kralensnoer... daar krijg je toch jeuk van. Hoe kan je daar onder zitten??

Ik doe er nog maar een schepje bovenop en vertel van het kerstkransjes fiasco. Zelf gemaakt van eiwit en poedersuiker, superlekker knapperig..... Maar uit de pot trekt het vocht aan en wordt zacht en kleverig als kauwgom. Ik had er maizena in moeten doen, tipt iemand op facebook. 

'Jij bent echt niet goed' Hoofdschuddend voegt ze er 'met je smeltende kransjes..' Ik moet alleen maar  harder lachen. 

Vandaag heeft ze weer aan iedereen die het horen wou, verteld van mijn kerstboom. 'Walgstantelijk is ie! Echt waar!'

Als ik weer alleen aan mijn computer zit komt ze bij me staan. 

'Maar nou ff serieus, ik snap echt niet hoe je het doet, bij mij moet alles netjes zijn anders wordt ik gek' 

Wil je het echt weten?

Ja, echt

Je moet soms even Zenn gaan 

Ja doei, ik kan dat dus niet he? Zit veel te veel in mijn hoofd.

Nee echt, ff in stilte luisteren naar hoe je je voelt. Hoe zit ik er bij, hoe voelt mijn voet en mijn knie, heb ik ergens pijn en niet meer al die dingen in je hoofd, dat geklets van wat je nog moet of wat je er van vind, al die gedachten dus, ff niet naar luisteren. En als ze toch komen moet je je afvragen of ze echt waar zijn. Ze moeten mij altijd hebben, het houd ook nooit eens op. Dat soort gedachtes zijn meestal niet waar. 

Ik zie dat ze snapt wat ik bedoel. 

'ik zit zoveel in mijn hoofd'

Ik zweer het je, zeg ik, als je regelmatig even in stilte naar jezelf luistert, wordt je echt rustiger en kun je veel meer gaan loslaten. Voor je het weet mogen mijn kinderen jouw kerstboom optuigen. 

Hahahaha ........ dat dacht ik niet.

KLAAR, IK ZIT HIER

Je wil liefdevol zijn, tot tien tellen en dan valt onverwacht dat glas om en je vloekt te hard. Of je kind wil niet opruimen/ aankleden/ dooreten en wat je ook doet of zegt, hij doet het niet en je wordt uiteindelijk toch boos. Terwijl je het niet wou. Je had het je echt voorgenomen om geduldig te blijven en het is niet gelukt.
Zoveel moeders heb ik daar inmiddels over gehoord. Ze willen wel geduldig zijn, ze vinden dat hun kind daar recht op heeft en toch... uiteindelijk... verliezen ze hun geduld.

Hoe komt dat nou? 

Dat komt omdat je er teveel over nadenkt. Je vindt er waarschijnlijk van alles van. Van wat je kind doet en van wat je zelf doet en of je wel een goede moeder bent en hoe je moeder dat vroeger deed en waarom jouw kind veel moeilijker luistert dan andere kinderen en voor je het weet voer je hele gesprekken in je hoofd over hoe het zou moeten zijn en hoe je het zo kan krijgen en ben je er niet meer bij. Want dat is wat er gebeurt als je nadenkt, je bent niet meer in het nu. En je bent niet meer bij jezelf.

Wij hebben onze eettafel tegen de muur gezet, haaks op hoe die vroeger stond. Er moest daardoor een nieuwe tafelschikking komen en een paar avonden vond er voor het avondeten een stoelendans plaats. Ik werd er gek van. Elke avond was minimaal één kind ontevreden met de plek die het kreeg. ÍK wou hier zitten! ÍK wou naast papa! en dan volgden er onderhandelingen en verschuivingen en vaak ging er uiteindelijk minstens één kind huilen en verloor ik mijn geduld. Helemaal als ik dacht aan het eten dat koud werd en de kinderen die later gingen slapen als we later zouden eten.

Op een avond zei ik KLAAR, IK ZIT HIER Deze plek voelt voor mij prettig en hier wil ik blijven. Ik zit hier voortaan en ik ga niet meer schuiven.
Dat voelde heel prettig. Ik bepaalde mijn standpunt zonder de behoeftes en verwachtingen van anderen te volgen en dat gaf rust. Het gaf de anderen ook rust. Paul (mijn man) nam vrij snel daarna ook een plek in en toen volgden de kinderen ook. Ze zijn er nog steeds niet helemaal uit en er is soms nog gekibbel en geschuif, maar dat mogen ze zelf uitzoeken. Ik wordt er niet meer boos van en maak het niet meer ingewikkelder door voorstellen te doen en oplossingen te verzinnen.

Waarom gebruik ik dit voorbeeld? Omdat als je je geduld niet wilt verliezen, je eerst moet bepalen wat je zelf wilt. Waar je zelf staat. Of zit. Los van wat je moeder, de juf of de buurvrouw vindt. Los van wat je vind dat je kind toch een keer moet leren. Los van of je kind expres niet doet wat je vraagt en of een kind moet leren gehoorzamen. Los daarvan kan je niks voor een kind betekenen als je niet eerst zelf weet waar je staat.
En om dat te weten moet je dus niet luisteren naar al die gedachten die over de toekomst en het verleden en de buren gaan. Om er achter te komen waar je zelf staat moet je heel goed leren luisteren naar jezelf en die gesprekken in je hoofd leren uitzetten.

Mindfulness was voor mij een hele goede aanzet daartoe. En het is zoals de cursusleider steeds zei: je leert niet tennissen of mindful zijn door erover te lezen. Je moet het oefenenen en trainen. Een jaar nadat ik de cursus heb gedaan begint het echt makkelijker te worden en herken ik wanneer ik beheerst wordt door mijn gedachtes. Ik heb niet heel consequent geoefend dus dat zou mogelijk wel sneller gekund hebben, ik wil graag geloven dat ik het in mijn eigen tempo heb gedaan.

Toen we ons nieuwe huis aan het inrichten waren, stond een vriend van ons te klussen bovenop een ladder. Hij kwam erachter dat hij de lijm nodig had en geen zin om weer die ladder af te gaan dus hij vroeg of ik de lijm kon aangooien. De ladder was te hoog om het te geven. Ik durfde niet te gooien. Als ik verkeerd gooi, verlies je je evenwicht en val jij! En hij antwoordde: Ik zal niet te ver reiken, gooi nou maar.
Als je weet waar jouw grenzen liggen, ga je er minder snel overheen dan wanneer je je alleen afvraagt wat een ander (van jou) nodig heeft. Als je steeds bezig bent met de ander, verlies je je evenwicht. Zorg eerst dat je zelf kan blijven staan.

Ik kan nu nog beter mijn gedachten laten komen en er zonder oordeel naar kijken. Door de mindfulness meditatie oefeningen, kwam ik steeds dichter bij mezelf en in het moment terug. Daardoor kon ik ook mijn gedachtes toetsen op waarheid.

Hij zit me expres te treiteren Echt? 100% waar? Nou... Hij wil eigenlijk gewoon mijn aandacht en omdat ik hem negeer gaat hij zoeken naar een andere manier om te laten weten dat hij niet zonder mijn aandacht kan.....

Ze zegt op alles NEE. Echt? 100% waar? Nou...... niet als ik snoep aanbied dus niet alles en bovendien...... ze heeft gewoon ontdekt dat er meer kanten zijn aan het verhaal en wil graag ontdekken wat er nog meer mogelijk is. Ze is gewoon heel nieuwsgierig en mijn plannen zijn natuurlijk altijd saai dus gelijk heeft ze.

N IEMAND begrijpt mij Echt? 100% waar? Ja dat klopt..........Zo is het nou eenmaal, er is niemand die jou ooit zo goed zal kunnen begrijpen als jij zelf en jij begrijpt jezelf al niet eens altijd. Is het erg? Nee eigenlijk niet, en als ik wil dat mensen bepaalde dingen van mij begrijpen zal ik die zelf uit moeten leggen want ze kunnen niet raden waar ik onzeker van wordt of ongelukkig, laat staan er rekening mee houden. Zij moeten ook hun eigen evenwicht bewaren.

Dus wat moet je doen als je je geduld dreigt te verliezen? Gaan zitten. En weer gaan staan als je weet dat je niet om kan vallen.

Onderzoek, onderzoek, onderzoek jezelf

Ik ben gestopt met bloggen voor de zomer vorig jaar. Dat heeft een paar redenen gehad. Ik kon het niet meer overzien. Ik had verschijnselen van overspannenheid. Ik raakte van het minste uit evenwicht, kon ineens totaal geen informatie meer opnemen en wou soms alleen maar huilen. Er werd in die tijd heel veel in huis geschreeuwd. Ik kon het niet meer stoppen. Dus er moest iets gebeuren.

Tussen augustus en december 2014 ben ik hard aan de slag gegaan met mezelf. Want ook al waren er dingen buiten mij die mij uit mijn evenwicht brachten, ik moest zelf de balans terug vinden. Ik moest me staande houden.

Dat boek over omdenken met kinderen had ik natuurlijk uit moeten lezen, maar dat ligt nog halfgelezen te wachten tot ik het weer oppak.

Ik ben een cursus mindfulness gaan doen. Samen met mijn man. Althans, tegelijk maar in een andere groep. Beste kado dat ik mezelf heb kunnen geven. Het heeft mij weer dieper gebracht bij de kern, woorden gegeven aan mijn vermoedens, openingen in doodgelopen straten.

Mindfulness helpt je "te leren accepteren wat je niet kunt veranderen en te veranderen wat je niet kunt accepteren en het verschil te ontdekken"
Je krijgt eerst een tijd oefeningen om te onderzoeken bij jezelf, hoe voel je je, hoe kom je er achter wat je voelt in stressvolle situaties en hoe voelt het als je er echt helemaal in gaat zitten, dat gevoel. Wij hebben allemaal geleerd om er tekst aan te geven, aan die gevoelens. Teksten over hoe het zou moeten zijn, waarom het niet eerlijk is, waarom anderen jou anders moeten benaderen. Mindfulness helpt je bij je gevoel te blijven zonder oordeel, zonder tekst. Want gedachten zijn geen feiten. Iedereen heeft dagelijks tienduizenden gedachten, waarvan een groot deel negatief zijn. Iedereen, zo leer ik in de cursus. In een fractie van een seconde denk je tijdens een vergadering 'niemand neemt mij serieus' en voor je het weet denk je 'het wordt ook nooit wat met mij' Die gedachte wuif je meestal weer weg met een onzin natuurlijk en bewijzen waardoor je best leuk terecht bent gekomen, maar de gedachtes komen en gaan. Dat hebben we allemaal blijkbaar. Iemand die depressief is, vind het moeilijker om dat soort gedachtes uit te zetten of te toetsen op waarheid.

Ik was me niet meer zo bewust van die gedachten. Die heb ik natuurlijk ook. Ik ben te dik, zie er oud/lelijk uit, heb geen zelfdiscipline, trek weer eens de stomste kleren aan, ik lach te hard, hou geen rekening met anderen en wil alle aandacht naar me toe trekken. Afgelopen najaar kwamen er ook gedachtes bij als ik krijg nooit tijd voor mezelf, niemand begrijpt mij, niemand houdt rekening met mij, iedereen vind het maar vanzelfsprekend dat ik het wel weer oplos allemaal......

Iedereen, niemand, alles en nooit. Dat soort gedachtes zijn de moeite waard om te onderzoeken. Die zijn zelden (helemaal) waar. Niemand begrijpt mij?? Nee dat klopt waarschijnlijk, niemand begrijpt mij volledig, kan ook niet, ik begrijp het zelf niet eens altijd en ik vertel niet aan iedereen wat er in mij omgaat want dat gaat ze niks aan. Wat bedoel ik ermee dan? Ik zou willen dat iemand eens aan mij vroeg hoe het met me gaat. Dat iemand zijn best deed om mij te willen begrijpen. Iemand? Mijn man natuurlijk. Ik wil gewoon dat mijn man aan mij vraagt hoe het met mij gaat.  Zeg. DAT dan...
DENK dat dan...

Afgelopen weekend woonde ik een huiskamer workshop bij van de schrijvers van het boek Opvoeden in een gestoorde wereld Eugenie, moeder van drie beschreef haar eigen strijd tussen haar kind willen volgen en haar eigen grenzen bewaken. Zij is de diepte ingegaan als het gaat om haar eigen gevoelens en bevestigt het belang van zelf onderzoek. Bovendien heeft ze de neurologische reactie in je hersenen onderzocht van de teksten die volgen op de emoties.

Wat ik ook in de cursus mindfulness leerde was dat we de neiging hebben om vervelende gevoelens zo snel mogelijk weg te willen jagen. We geven onszelf geruststellende verklaringen of reageren op mensen die ons een vervelend gevoel geven door ze af te bluffen, te overtreffen in de hoop dat ze snel stoppen met hun gedrag en dat ons vervelende gevoel snel weggaat. En dat werkt dus helemaal niet. Soms misschien op de korte termijn, maar wat veel beter werkt is je gevoel juist ervaren.

Tijdens een oefening in de cursus mindfulness moesten we een emotie oproepen en er naartoe gaan, het aandacht geven. Na afloop zei ik: ik heb het geprobeerd, maar het verdween zodra ik er aandacht aan wou geven. Ik moest er dan steeds weer over nadenken eerst om het gevoel weer terug te krijgen, maar het werd steeds moeilijker te vinden. De trainer zei: Je bent een natuurtalent, wat er gebeurde is precies wat er moet gebeuren, dan deed je het goed.

'Als er een gevoel van frustratie of irritatie is in je lichaam dan ga je er met je aandacht naartoe en als je het gewoon kunt voelen, zonder dat het weg hoeft, dan zal je merken dat het oplost en naar beneden zakt, naar je buik. '  - uit: Opvoeden in een gestoorde wereld

Het is hier in huis weer gezellig. We zijn weer een gezin. Paul en ik hebben geleerd mekaar erkenning te geven en minder woorden te gebruiken om mekaar te begrijpen. Soms moet je juist stoppen met het in je hoofd proberen te verklaren en naar je hart gaan. Als we nu dreigen te gaan kibbelen, roept een van ons "tongzoenen!!" en snel komen we dan weer terug tot de kern; Liefde, cliché of niet, daar draait het echt om, al het andere is ballast.

Ik voed niet op, ongehoorzaamheid is goed, kijk maar naar mij

Er viel wel een stilte in de personeelskamer toen ik dat zei. Niet iedereen had het gesprek gehoord dat hieraan vooraf ging.
Ik vertelde over Ralph die voor het eerst mocht spelen met de oude weegschaal van zijn over-overgrootvader. Mijn moeder had een winkeltje gemaakt van lege doosjes en Ralph mocht wegen. 'Welk gewichtje is even zwaar als dat doosje' Ik weet dat Ralph geen idee had. Hij heeft nog geen idee van verhoudingen van groot en klein, licht en zwaar. Probeert te kleine schoenen aan te trekken en snapt niet waarom ik niet op het loopautootje pas. Dus ik was benieuwd welk gewicht hij zou neerzetten voor het lege rijstdoosje. Hij pakte het grootste gewicht. Ik was benieuwd naar zijn reactie als de weegschaal door zou slaan, maar drie volwassenen hadden al geroepen 'neeeeee die toch niet' Shhhh! laat het hem nou zelf ontdekken! had ik gezegd. Mijn collega zei dat ze het zo knap vond dat ik dat kon. Dat ik zo beschouwend kon kijken en kon loslaten.

Als student heb ik me verbaasd over de passieve houding van sommige vrienden. Op een dag vroeg ik aan een van mijn vrienden. 'stel je staat op een kruispunt en je moet een keuze maken, hoe maak je dan een keuze?' De vriend antwoordde: Ik kijk goed om me heen welke mogelijke wegen er zijn, en dan kies ik de beste weg.
Ik doe dat dus niet zo. Ik doe mijn ogen dicht, bedenk hoe ik wil dat een weg eruit ziet en kijk dan welke er het meest op lijkt. Is het er niet, en dat is het risico van zo denken, dan maak ik het zelf. Ik wist niet dat niet iedereen zo keuzes maakt. Ik vind het nog steeds lastig om te accepteren.

Ik ben nu bezig met de theorie en de boeken over omdenken. Leuk zijn die!! Ik herken er veel in maar ik krijg ook nieuwe inzichten. Een van de eerste stappen is dat je dat waar je weerstand tegen voelt gaat omarmen. Dat werkt wel goed. Gisteren kon ik een jengelend kind letterlijk omarmen en knuffelen, terwijl ik eigenlijk de vaatwasser wou uit en inruimen. De weerstand zegt dan: wat moet jij nou van me, laat me met rust en piep niet zo. Door haar op te pakken en te knuffelen en aan het lachen te maken, kon ik haar ook weer neerzetten en verder. Ik heb zo heel veel uit mijn handen gekregen gisteren. En het was heel gezellig ook nog. Maar hoe hou ik het vol en pas ik het in alle situaties toe?

Ik heb het boek Lastige kinderen, heb jij even geluk om op de vakantie te lezen.

"Kinderen? Stop met ze op te voeden! Het is vastdenken: kijken naar wat er niet is en wel zou moeten zijn. Van een probleem een ramp maken. Denk het om. Maak van een probleem een mogelijkheid. Hoe? Simpel. Door te kijken naar wat er is en wat er zou kunnen zijn. Van een gebrek een talent maken"

Ik voel ook weerstand als Ralph niet naar bed gaat op de door mij bedachte tijd. En helemaal als hij hard liedjes gaat zingen en dansen en steeds rechtop gaat zitten met veel kabaal, terwijl ik wil dat hij stil is en gaat slapen. Daar heb ik nog niet zelf voor kunnen bedenken hoe ik dat kan omdenken. Hoe maak ik daar een talent van? 


Ik  ga dus dat boek lezen want als het zo simpel is dan wil ik het weten!! Ik wil mijn kinderen in vrijheid laten ontdekken.Het verschil tussen goed en fout leren door het van ons te zien. Wij moeten het goede voorbeeld geven.
Je mag fouten maken en opnieuw beginnen. Uitproberen en zelf ervaren. 

Ik gun ze dat ze niet gehoorzaam hoeven zijn, maar zelf mogen ontdekken en hun eigen mening vormen en verantwoordelijk zijn voor hun eigen talenten, maar ook voor hun vergissingen. Geen ja knikkers die zich afhankelijk opstellen van wat hun aangeboden wordt, maar verantwoordelijke mensen die mogelijkheden zien. Wordt vervolgd!

Moeders zijn ook maar mensen

Een van de oorzaken dat moeders het zwaar hebben is dat zij het zichzelf onnodig zwaar maken. De lat leggen we zelf heel hoog. We hebben allerlei eisen in ons hoofd aan onszelf. Niet altijd omdat we denken dat andere moeders dat ook allemaal kunnen, ook al geven we te weinig aan elkaar toe dat dat zo is, maar vooral omdat we aan ons eigen ideaal beeld willen voldoen. Na een paar warme dagen vol geëmmer en gezeur met weinig slaap en soms totaal niet begrijpen wat er aan de hand is, laat staan wat je kunt doen om het te stoppen, willen we in staat zijn om een geduldige liefdevolle moeder te blijven.

Wie kan dat? Vingers graag. 

En toch vind ik dat mijn kinderen het verdienen om een liefdevolle moeder te hebben die altijd voor ze klaar staat, alles begrijpt of in elk geval probeert te begrijpen. Een moeder vol met geduld en wijsheid die nooit kwetsende opmerkingen maakt en op de lastigste moment nog in staat is om opbouwend te reageren. Een moeder waarbij je altijd veilig bent, die nooit lelijk doet en al helemaal nooit schreeuwt. 

Dat is natuurlijk ook zo, dat verdienen ze. Ik zal er ook altijd naar blijven streven en ik wil het mezelf zeker niet te makkelijk vergeven als het me niet lukt. Maar daar moet ik wat voor doen. Want ik kan het best. En als ik het niet kan, moet ik zorgen dat ik het over laat nemen door iemand anders of dat ik zelf weg ga zodat ik geen grenzen over ga. 

En als het dan toch gebeurt, dat ik het niet kan laten om mijn stem te verheffen of ineens heel hard te gaan roepen dan in elk geval met een ik boodschap. Dat lukt nog. Maar het blijft een zwakte bod. Dat blijft het. 

Hoe gaat het nu? Het is bijna vier maanden sinds mijn laatste blog hierover. Het gaat redelijk. Twee hele belangrijke oorzaken heb ik te pakken die ik kan beïnvloeden: Een goede voorbereiding zoals kleding en lunch klaarzetten de avond van te voren en op één lijn met mijn man komen. 

Dat laatste is ook wel een ding hoor. Het was bijvoorbeeld altijd chaos en hysterie als we de kinderen samen naar bed brachten. Dan beet ik hem toe 'als ik alleen ben, heb ik dit niet' en dan zei hij hetzelfde tegen mij. We zijn er echt achter gekomen dat wij mekaar niet moeten afvallen, corrigeren, aanspreken waar de kinderen bij zijn. We hebben dan ook afgesproken dat wat er ook gebeurt, we zijn het met elkaar eens!  De meest onbegrijpelijk voorstellen slikken en kijken wat er gebeurt. IK VIND DAT MOEILIJK!!!! Wow dat is een partijtje loslaten geblazen. Dat is een uitdaging, maar het werkt!!

De kinderen zijn rustiger, gaan een half uur later naar bed dan ik wou, maar zonder geschreeuw en sommige dingen waarvan ik dacht dat het stom en inconsequent was, werken toch. Ja, ik geef het toe. Sommige dan he? En door het te laten gebeuren leer je er ook echt meer van dan wanneer je het probeert te voorkomen. Mijn man dan he?

Dus in dat proces zitten we nu. Dat ik dacht dat ik wist hoe het moest en steeds mijn man ging bijsturen als hij het anders deed. Waar de kinderen bij waren. Dat doe ik dus niet meer en dat is echt nogmaals, daar is het laatste woord nog niet over gezegd. En ja, ik probeer dan positief te reageren op een plan van mijn man, omdat we dat eenmaal hebben afgesproken en dan is mijn verbazing of sorry, mijn sarcasme in 'oh ja dat is een goed idee...' soms nog te goed te horen. Maar ik doe mijn best om niets te zeggen over toch een derde verhaaltje.

Laat het los.