Dat je dat KÁN

Kort na mijn vorige post zijn we de kerstboom op gaan tuigen. Mooi voorbeeld van: je moet je eigen blog eens lezen. Want ik kan het echt niet altijd voorkomen.
Een kunstboom van zolder gehaald, twee dozen erbij, een peuter en een kleuter die enthousiast de dozen open maken en aan elkaar en aan mij laten zien dat er ballen en slingers inzitten. Waar zijn de lichtjes dan? De lichtjes moeten eerst.

Ik wil eerst de drie delen kunstboom in elkaar zetten en dat lukt niet meteen. De delen lijken niet meer te passen, of ik weet niet meer welk deel waar moet. Terwijl ik worstel om het topzware middenstuk te passen in het gat van het onderdeel, vragen mijn lieverds om de beurt 'waar moet deze?' of 'mag ik de slingers er al in doen?' Na drie dappere pogingen krijg ik de top op mijn kop en van schrik schreeuw ik te hard. Kort maar te hard.

Mijn man komt net de trap af met een lichtslinger en zegt dat ik mijn eigen blog eens moet lezen. Ik zit met twee kinderen in mijn armen op de bank even uit te puffen en weer tot mezelf te komen. Daarna lukt het weer helemaal om in alle rust met goede hulp van de kinderen de boom op te tuigen. Ik laat ook zonder moeite los hoe de boom er uit ziet. Vorig jaar heb ik het statief nog bedekt met kerstpapier. Ik kan dat papier niet vinden en een ander rood kleed ligt niet waar het hoort dus ik laat het zitten. Er komt iets over me van: nouja, dan is het zo.

De volgende dag op mijn werk laat ik trots de foto's zien van de kinderen die de boom optuigen. Ik vertel grinnikend dat ik de lelijkste boom van Haarlem heb en dat de slingers er in gesmeten zijn en dat het er niet uitziet, maar het kan me niks schelen. Mijn collega moet lachen. 'ik zou gek worden als een slingertje een beetje verkeerd hing' en ik geniet van haar verontwaardiging. 'ik zou hem het raam uitgooien, echt waar. Of hem 's avonds opnieuw doen'
Om mijn lieve collega te plezieren en vooral om mijn eigen lol, maak nog een paar extra foto's van de lelijkste kanten van de boom.

De volgende dag laat ik de speciaal voor haar genomen foto's zien. Ze haalt collega's erbij en op de gang worden de foto's op mijn telefoon uitgebreid bekritiseerd. Kijk nou!! die kaarsjes hangen gewoon naar beneden en dat kralensnoer... daar krijg je toch jeuk van. Hoe kan je daar onder zitten??

Ik doe er nog maar een schepje bovenop en vertel van het kerstkransjes fiasco. Zelf gemaakt van eiwit en poedersuiker, superlekker knapperig..... Maar uit de pot trekt het vocht aan en wordt zacht en kleverig als kauwgom. Ik had er maizena in moeten doen, tipt iemand op facebook. 

'Jij bent echt niet goed' Hoofdschuddend voegt ze er 'met je smeltende kransjes..' Ik moet alleen maar  harder lachen. 

Vandaag heeft ze weer aan iedereen die het horen wou, verteld van mijn kerstboom. 'Walgstantelijk is ie! Echt waar!'

Als ik weer alleen aan mijn computer zit komt ze bij me staan. 

'Maar nou ff serieus, ik snap echt niet hoe je het doet, bij mij moet alles netjes zijn anders wordt ik gek' 

Wil je het echt weten?

Ja, echt

Je moet soms even Zenn gaan 

Ja doei, ik kan dat dus niet he? Zit veel te veel in mijn hoofd.

Nee echt, ff in stilte luisteren naar hoe je je voelt. Hoe zit ik er bij, hoe voelt mijn voet en mijn knie, heb ik ergens pijn en niet meer al die dingen in je hoofd, dat geklets van wat je nog moet of wat je er van vind, al die gedachten dus, ff niet naar luisteren. En als ze toch komen moet je je afvragen of ze echt waar zijn. Ze moeten mij altijd hebben, het houd ook nooit eens op. Dat soort gedachtes zijn meestal niet waar. 

Ik zie dat ze snapt wat ik bedoel. 

'ik zit zoveel in mijn hoofd'

Ik zweer het je, zeg ik, als je regelmatig even in stilte naar jezelf luistert, wordt je echt rustiger en kun je veel meer gaan loslaten. Voor je het weet mogen mijn kinderen jouw kerstboom optuigen. 

Hahahaha ........ dat dacht ik niet.

KLAAR, IK ZIT HIER

Je wil liefdevol zijn, tot tien tellen en dan valt onverwacht dat glas om en je vloekt te hard. Of je kind wil niet opruimen/ aankleden/ dooreten en wat je ook doet of zegt, hij doet het niet en je wordt uiteindelijk toch boos. Terwijl je het niet wou. Je had het je echt voorgenomen om geduldig te blijven en het is niet gelukt.
Zoveel moeders heb ik daar inmiddels over gehoord. Ze willen wel geduldig zijn, ze vinden dat hun kind daar recht op heeft en toch... uiteindelijk... verliezen ze hun geduld.

Hoe komt dat nou? 

Dat komt omdat je er teveel over nadenkt. Je vindt er waarschijnlijk van alles van. Van wat je kind doet en van wat je zelf doet en of je wel een goede moeder bent en hoe je moeder dat vroeger deed en waarom jouw kind veel moeilijker luistert dan andere kinderen en voor je het weet voer je hele gesprekken in je hoofd over hoe het zou moeten zijn en hoe je het zo kan krijgen en ben je er niet meer bij. Want dat is wat er gebeurt als je nadenkt, je bent niet meer in het nu. En je bent niet meer bij jezelf.

Wij hebben onze eettafel tegen de muur gezet, haaks op hoe die vroeger stond. Er moest daardoor een nieuwe tafelschikking komen en een paar avonden vond er voor het avondeten een stoelendans plaats. Ik werd er gek van. Elke avond was minimaal één kind ontevreden met de plek die het kreeg. ÍK wou hier zitten! ÍK wou naast papa! en dan volgden er onderhandelingen en verschuivingen en vaak ging er uiteindelijk minstens één kind huilen en verloor ik mijn geduld. Helemaal als ik dacht aan het eten dat koud werd en de kinderen die later gingen slapen als we later zouden eten.

Op een avond zei ik KLAAR, IK ZIT HIER Deze plek voelt voor mij prettig en hier wil ik blijven. Ik zit hier voortaan en ik ga niet meer schuiven.
Dat voelde heel prettig. Ik bepaalde mijn standpunt zonder de behoeftes en verwachtingen van anderen te volgen en dat gaf rust. Het gaf de anderen ook rust. Paul (mijn man) nam vrij snel daarna ook een plek in en toen volgden de kinderen ook. Ze zijn er nog steeds niet helemaal uit en er is soms nog gekibbel en geschuif, maar dat mogen ze zelf uitzoeken. Ik wordt er niet meer boos van en maak het niet meer ingewikkelder door voorstellen te doen en oplossingen te verzinnen.

Waarom gebruik ik dit voorbeeld? Omdat als je je geduld niet wilt verliezen, je eerst moet bepalen wat je zelf wilt. Waar je zelf staat. Of zit. Los van wat je moeder, de juf of de buurvrouw vindt. Los van wat je vind dat je kind toch een keer moet leren. Los van of je kind expres niet doet wat je vraagt en of een kind moet leren gehoorzamen. Los daarvan kan je niks voor een kind betekenen als je niet eerst zelf weet waar je staat.
En om dat te weten moet je dus niet luisteren naar al die gedachten die over de toekomst en het verleden en de buren gaan. Om er achter te komen waar je zelf staat moet je heel goed leren luisteren naar jezelf en die gesprekken in je hoofd leren uitzetten.

Mindfulness was voor mij een hele goede aanzet daartoe. En het is zoals de cursusleider steeds zei: je leert niet tennissen of mindful zijn door erover te lezen. Je moet het oefenenen en trainen. Een jaar nadat ik de cursus heb gedaan begint het echt makkelijker te worden en herken ik wanneer ik beheerst wordt door mijn gedachtes. Ik heb niet heel consequent geoefend dus dat zou mogelijk wel sneller gekund hebben, ik wil graag geloven dat ik het in mijn eigen tempo heb gedaan.

Toen we ons nieuwe huis aan het inrichten waren, stond een vriend van ons te klussen bovenop een ladder. Hij kwam erachter dat hij de lijm nodig had en geen zin om weer die ladder af te gaan dus hij vroeg of ik de lijm kon aangooien. De ladder was te hoog om het te geven. Ik durfde niet te gooien. Als ik verkeerd gooi, verlies je je evenwicht en val jij! En hij antwoordde: Ik zal niet te ver reiken, gooi nou maar.
Als je weet waar jouw grenzen liggen, ga je er minder snel overheen dan wanneer je je alleen afvraagt wat een ander (van jou) nodig heeft. Als je steeds bezig bent met de ander, verlies je je evenwicht. Zorg eerst dat je zelf kan blijven staan.

Ik kan nu nog beter mijn gedachten laten komen en er zonder oordeel naar kijken. Door de mindfulness meditatie oefeningen, kwam ik steeds dichter bij mezelf en in het moment terug. Daardoor kon ik ook mijn gedachtes toetsen op waarheid.

Hij zit me expres te treiteren Echt? 100% waar? Nou... Hij wil eigenlijk gewoon mijn aandacht en omdat ik hem negeer gaat hij zoeken naar een andere manier om te laten weten dat hij niet zonder mijn aandacht kan.....

Ze zegt op alles NEE. Echt? 100% waar? Nou...... niet als ik snoep aanbied dus niet alles en bovendien...... ze heeft gewoon ontdekt dat er meer kanten zijn aan het verhaal en wil graag ontdekken wat er nog meer mogelijk is. Ze is gewoon heel nieuwsgierig en mijn plannen zijn natuurlijk altijd saai dus gelijk heeft ze.

N IEMAND begrijpt mij Echt? 100% waar? Ja dat klopt..........Zo is het nou eenmaal, er is niemand die jou ooit zo goed zal kunnen begrijpen als jij zelf en jij begrijpt jezelf al niet eens altijd. Is het erg? Nee eigenlijk niet, en als ik wil dat mensen bepaalde dingen van mij begrijpen zal ik die zelf uit moeten leggen want ze kunnen niet raden waar ik onzeker van wordt of ongelukkig, laat staan er rekening mee houden. Zij moeten ook hun eigen evenwicht bewaren.

Dus wat moet je doen als je je geduld dreigt te verliezen? Gaan zitten. En weer gaan staan als je weet dat je niet om kan vallen.

Onderzoek, onderzoek, onderzoek jezelf

Ik ben gestopt met bloggen voor de zomer vorig jaar. Dat heeft een paar redenen gehad. Ik kon het niet meer overzien. Ik had verschijnselen van overspannenheid. Ik raakte van het minste uit evenwicht, kon ineens totaal geen informatie meer opnemen en wou soms alleen maar huilen. Er werd in die tijd heel veel in huis geschreeuwd. Ik kon het niet meer stoppen. Dus er moest iets gebeuren.

Tussen augustus en december 2014 ben ik hard aan de slag gegaan met mezelf. Want ook al waren er dingen buiten mij die mij uit mijn evenwicht brachten, ik moest zelf de balans terug vinden. Ik moest me staande houden.

Dat boek over omdenken met kinderen had ik natuurlijk uit moeten lezen, maar dat ligt nog halfgelezen te wachten tot ik het weer oppak.

Ik ben een cursus mindfulness gaan doen. Samen met mijn man. Althans, tegelijk maar in een andere groep. Beste kado dat ik mezelf heb kunnen geven. Het heeft mij weer dieper gebracht bij de kern, woorden gegeven aan mijn vermoedens, openingen in doodgelopen straten.

Mindfulness helpt je "te leren accepteren wat je niet kunt veranderen en te veranderen wat je niet kunt accepteren en het verschil te ontdekken"
Je krijgt eerst een tijd oefeningen om te onderzoeken bij jezelf, hoe voel je je, hoe kom je er achter wat je voelt in stressvolle situaties en hoe voelt het als je er echt helemaal in gaat zitten, dat gevoel. Wij hebben allemaal geleerd om er tekst aan te geven, aan die gevoelens. Teksten over hoe het zou moeten zijn, waarom het niet eerlijk is, waarom anderen jou anders moeten benaderen. Mindfulness helpt je bij je gevoel te blijven zonder oordeel, zonder tekst. Want gedachten zijn geen feiten. Iedereen heeft dagelijks tienduizenden gedachten, waarvan een groot deel negatief zijn. Iedereen, zo leer ik in de cursus. In een fractie van een seconde denk je tijdens een vergadering 'niemand neemt mij serieus' en voor je het weet denk je 'het wordt ook nooit wat met mij' Die gedachte wuif je meestal weer weg met een onzin natuurlijk en bewijzen waardoor je best leuk terecht bent gekomen, maar de gedachtes komen en gaan. Dat hebben we allemaal blijkbaar. Iemand die depressief is, vind het moeilijker om dat soort gedachtes uit te zetten of te toetsen op waarheid.

Ik was me niet meer zo bewust van die gedachten. Die heb ik natuurlijk ook. Ik ben te dik, zie er oud/lelijk uit, heb geen zelfdiscipline, trek weer eens de stomste kleren aan, ik lach te hard, hou geen rekening met anderen en wil alle aandacht naar me toe trekken. Afgelopen najaar kwamen er ook gedachtes bij als ik krijg nooit tijd voor mezelf, niemand begrijpt mij, niemand houdt rekening met mij, iedereen vind het maar vanzelfsprekend dat ik het wel weer oplos allemaal......

Iedereen, niemand, alles en nooit. Dat soort gedachtes zijn de moeite waard om te onderzoeken. Die zijn zelden (helemaal) waar. Niemand begrijpt mij?? Nee dat klopt waarschijnlijk, niemand begrijpt mij volledig, kan ook niet, ik begrijp het zelf niet eens altijd en ik vertel niet aan iedereen wat er in mij omgaat want dat gaat ze niks aan. Wat bedoel ik ermee dan? Ik zou willen dat iemand eens aan mij vroeg hoe het met me gaat. Dat iemand zijn best deed om mij te willen begrijpen. Iemand? Mijn man natuurlijk. Ik wil gewoon dat mijn man aan mij vraagt hoe het met mij gaat.  Zeg. DAT dan...
DENK dat dan...

Afgelopen weekend woonde ik een huiskamer workshop bij van de schrijvers van het boek Opvoeden in een gestoorde wereld Eugenie, moeder van drie beschreef haar eigen strijd tussen haar kind willen volgen en haar eigen grenzen bewaken. Zij is de diepte ingegaan als het gaat om haar eigen gevoelens en bevestigt het belang van zelf onderzoek. Bovendien heeft ze de neurologische reactie in je hersenen onderzocht van de teksten die volgen op de emoties.

Wat ik ook in de cursus mindfulness leerde was dat we de neiging hebben om vervelende gevoelens zo snel mogelijk weg te willen jagen. We geven onszelf geruststellende verklaringen of reageren op mensen die ons een vervelend gevoel geven door ze af te bluffen, te overtreffen in de hoop dat ze snel stoppen met hun gedrag en dat ons vervelende gevoel snel weggaat. En dat werkt dus helemaal niet. Soms misschien op de korte termijn, maar wat veel beter werkt is je gevoel juist ervaren.

Tijdens een oefening in de cursus mindfulness moesten we een emotie oproepen en er naartoe gaan, het aandacht geven. Na afloop zei ik: ik heb het geprobeerd, maar het verdween zodra ik er aandacht aan wou geven. Ik moest er dan steeds weer over nadenken eerst om het gevoel weer terug te krijgen, maar het werd steeds moeilijker te vinden. De trainer zei: Je bent een natuurtalent, wat er gebeurde is precies wat er moet gebeuren, dan deed je het goed.

'Als er een gevoel van frustratie of irritatie is in je lichaam dan ga je er met je aandacht naartoe en als je het gewoon kunt voelen, zonder dat het weg hoeft, dan zal je merken dat het oplost en naar beneden zakt, naar je buik. '  - uit: Opvoeden in een gestoorde wereld

Het is hier in huis weer gezellig. We zijn weer een gezin. Paul en ik hebben geleerd mekaar erkenning te geven en minder woorden te gebruiken om mekaar te begrijpen. Soms moet je juist stoppen met het in je hoofd proberen te verklaren en naar je hart gaan. Als we nu dreigen te gaan kibbelen, roept een van ons "tongzoenen!!" en snel komen we dan weer terug tot de kern; Liefde, cliché of niet, daar draait het echt om, al het andere is ballast.

Ik voed niet op, ongehoorzaamheid is goed, kijk maar naar mij

Er viel wel een stilte in de personeelskamer toen ik dat zei. Niet iedereen had het gesprek gehoord dat hieraan vooraf ging.
Ik vertelde over Ralph die voor het eerst mocht spelen met de oude weegschaal van zijn over-overgrootvader. Mijn moeder had een winkeltje gemaakt van lege doosjes en Ralph mocht wegen. 'Welk gewichtje is even zwaar als dat doosje' Ik weet dat Ralph geen idee had. Hij heeft nog geen idee van verhoudingen van groot en klein, licht en zwaar. Probeert te kleine schoenen aan te trekken en snapt niet waarom ik niet op het loopautootje pas. Dus ik was benieuwd welk gewicht hij zou neerzetten voor het lege rijstdoosje. Hij pakte het grootste gewicht. Ik was benieuwd naar zijn reactie als de weegschaal door zou slaan, maar drie volwassenen hadden al geroepen 'neeeeee die toch niet' Shhhh! laat het hem nou zelf ontdekken! had ik gezegd. Mijn collega zei dat ze het zo knap vond dat ik dat kon. Dat ik zo beschouwend kon kijken en kon loslaten.

Als student heb ik me verbaasd over de passieve houding van sommige vrienden. Op een dag vroeg ik aan een van mijn vrienden. 'stel je staat op een kruispunt en je moet een keuze maken, hoe maak je dan een keuze?' De vriend antwoordde: Ik kijk goed om me heen welke mogelijke wegen er zijn, en dan kies ik de beste weg.
Ik doe dat dus niet zo. Ik doe mijn ogen dicht, bedenk hoe ik wil dat een weg eruit ziet en kijk dan welke er het meest op lijkt. Is het er niet, en dat is het risico van zo denken, dan maak ik het zelf. Ik wist niet dat niet iedereen zo keuzes maakt. Ik vind het nog steeds lastig om te accepteren.

Ik ben nu bezig met de theorie en de boeken over omdenken. Leuk zijn die!! Ik herken er veel in maar ik krijg ook nieuwe inzichten. Een van de eerste stappen is dat je dat waar je weerstand tegen voelt gaat omarmen. Dat werkt wel goed. Gisteren kon ik een jengelend kind letterlijk omarmen en knuffelen, terwijl ik eigenlijk de vaatwasser wou uit en inruimen. De weerstand zegt dan: wat moet jij nou van me, laat me met rust en piep niet zo. Door haar op te pakken en te knuffelen en aan het lachen te maken, kon ik haar ook weer neerzetten en verder. Ik heb zo heel veel uit mijn handen gekregen gisteren. En het was heel gezellig ook nog. Maar hoe hou ik het vol en pas ik het in alle situaties toe?

Ik heb het boek Lastige kinderen, heb jij even geluk om op de vakantie te lezen.

"Kinderen? Stop met ze op te voeden! Het is vastdenken: kijken naar wat er niet is en wel zou moeten zijn. Van een probleem een ramp maken. Denk het om. Maak van een probleem een mogelijkheid. Hoe? Simpel. Door te kijken naar wat er is en wat er zou kunnen zijn. Van een gebrek een talent maken"

Ik voel ook weerstand als Ralph niet naar bed gaat op de door mij bedachte tijd. En helemaal als hij hard liedjes gaat zingen en dansen en steeds rechtop gaat zitten met veel kabaal, terwijl ik wil dat hij stil is en gaat slapen. Daar heb ik nog niet zelf voor kunnen bedenken hoe ik dat kan omdenken. Hoe maak ik daar een talent van? 


Ik  ga dus dat boek lezen want als het zo simpel is dan wil ik het weten!! Ik wil mijn kinderen in vrijheid laten ontdekken.Het verschil tussen goed en fout leren door het van ons te zien. Wij moeten het goede voorbeeld geven.
Je mag fouten maken en opnieuw beginnen. Uitproberen en zelf ervaren. 

Ik gun ze dat ze niet gehoorzaam hoeven zijn, maar zelf mogen ontdekken en hun eigen mening vormen en verantwoordelijk zijn voor hun eigen talenten, maar ook voor hun vergissingen. Geen ja knikkers die zich afhankelijk opstellen van wat hun aangeboden wordt, maar verantwoordelijke mensen die mogelijkheden zien. Wordt vervolgd!

Moeders zijn ook maar mensen

Een van de oorzaken dat moeders het zwaar hebben is dat zij het zichzelf onnodig zwaar maken. De lat leggen we zelf heel hoog. We hebben allerlei eisen in ons hoofd aan onszelf. Niet altijd omdat we denken dat andere moeders dat ook allemaal kunnen, ook al geven we te weinig aan elkaar toe dat dat zo is, maar vooral omdat we aan ons eigen ideaal beeld willen voldoen. Na een paar warme dagen vol geëmmer en gezeur met weinig slaap en soms totaal niet begrijpen wat er aan de hand is, laat staan wat je kunt doen om het te stoppen, willen we in staat zijn om een geduldige liefdevolle moeder te blijven.

Wie kan dat? Vingers graag. 

En toch vind ik dat mijn kinderen het verdienen om een liefdevolle moeder te hebben die altijd voor ze klaar staat, alles begrijpt of in elk geval probeert te begrijpen. Een moeder vol met geduld en wijsheid die nooit kwetsende opmerkingen maakt en op de lastigste moment nog in staat is om opbouwend te reageren. Een moeder waarbij je altijd veilig bent, die nooit lelijk doet en al helemaal nooit schreeuwt. 

Dat is natuurlijk ook zo, dat verdienen ze. Ik zal er ook altijd naar blijven streven en ik wil het mezelf zeker niet te makkelijk vergeven als het me niet lukt. Maar daar moet ik wat voor doen. Want ik kan het best. En als ik het niet kan, moet ik zorgen dat ik het over laat nemen door iemand anders of dat ik zelf weg ga zodat ik geen grenzen over ga. 

En als het dan toch gebeurt, dat ik het niet kan laten om mijn stem te verheffen of ineens heel hard te gaan roepen dan in elk geval met een ik boodschap. Dat lukt nog. Maar het blijft een zwakte bod. Dat blijft het. 

Hoe gaat het nu? Het is bijna vier maanden sinds mijn laatste blog hierover. Het gaat redelijk. Twee hele belangrijke oorzaken heb ik te pakken die ik kan beïnvloeden: Een goede voorbereiding zoals kleding en lunch klaarzetten de avond van te voren en op één lijn met mijn man komen. 

Dat laatste is ook wel een ding hoor. Het was bijvoorbeeld altijd chaos en hysterie als we de kinderen samen naar bed brachten. Dan beet ik hem toe 'als ik alleen ben, heb ik dit niet' en dan zei hij hetzelfde tegen mij. We zijn er echt achter gekomen dat wij mekaar niet moeten afvallen, corrigeren, aanspreken waar de kinderen bij zijn. We hebben dan ook afgesproken dat wat er ook gebeurt, we zijn het met elkaar eens!  De meest onbegrijpelijk voorstellen slikken en kijken wat er gebeurt. IK VIND DAT MOEILIJK!!!! Wow dat is een partijtje loslaten geblazen. Dat is een uitdaging, maar het werkt!!

De kinderen zijn rustiger, gaan een half uur later naar bed dan ik wou, maar zonder geschreeuw en sommige dingen waarvan ik dacht dat het stom en inconsequent was, werken toch. Ja, ik geef het toe. Sommige dan he? En door het te laten gebeuren leer je er ook echt meer van dan wanneer je het probeert te voorkomen. Mijn man dan he?

Dus in dat proces zitten we nu. Dat ik dacht dat ik wist hoe het moest en steeds mijn man ging bijsturen als hij het anders deed. Waar de kinderen bij waren. Dat doe ik dus niet meer en dat is echt nogmaals, daar is het laatste woord nog niet over gezegd. En ja, ik probeer dan positief te reageren op een plan van mijn man, omdat we dat eenmaal hebben afgesproken en dan is mijn verbazing of sorry, mijn sarcasme in 'oh ja dat is een goed idee...' soms nog te goed te horen. Maar ik doe mijn best om niets te zeggen over toch een derde verhaaltje.

Laat het los. 

Uitpraten

Het is weer een leerzame maand geweest met veel hele leuke gezellige momenten, maar ook helaas een aantal momenten die totaal niet liepen zoals gewenst. Niet op dat moment omdat ik iets in mijn hoofd had en ik de andere leden van mijn gezin niet mee kreeg in mijn script.

Zo noem ik het dan maar als dingen niet lekker lopen, dat blijkbaar mijn gezin vanuit een ander script werkt dan ik. Door het zo te benoemen, kan ik er soms ook een grapje van maken. Stond het niet in jouw script dat je ging tandenpoetsen? Of Hallo, hou je aan het script, je tekst is nu: 'heel graag lieve mama'

Het is me niet gelukt niet boos te worden, niet mijn stem te verheffen of niet te schreeuwen. Iemand op de facebook groep  merkte vermoedelijk terecht op dat je jezelf ook moet kunnen vergeven en iemand anders zei dat kinderen best mogen weten hoe je je voelt. In een andere discussie heb ik iemand horen zeggen: Mijn ouders maakten nooit ruzie waar ik bij was, ik weet dus ook niet hoe dat moet, of hoe je het weer goed maakt.

Schreeuwen is ook nog iets anders dan uitschelden. Zolang je je gevoelens benoemt en bij jezelf blijft. "IK WORD HIER NIET GOED VAN!" of "IK BEN ER KLAAR MEE"  is dat wel wezenlijk anders dan: "Jij ook altijd met je gezeur, wat loop je toch altijd te treuzelen en wat ben je toch een vervelende klier"

Ik zeg dus niet dat als je maar bij jezelf blijft, je er lekker op los kan schreeuwen, maar ik vind het echt uitmaken ook wat je zegt.

Afgelopen weekend heb ik een goeie schreeuw ervaring opgedaan met mijn oudste zoon van vier. Oma was jarig, we gingen daar op de koffie en iedereen moest dus op tijd aangekleed. Ralph had duidelijk iets anders in zijn script staan, hij wou met zijn trein spelen. Ik heb geduldig proberen uit te leggen waarom we aan moesten kleden, maar hij huppelde weg, terwijl ik tegen hem praatte maakte hij bleblebleble geluiden door me heen of trok gekke gezichten en als ik contact met hem probeerde te krijgen, keek hij de andere kant op. Toen hij zich eindelijk leek te gaan aankleden en zijn benen in zijn hemd probeerde te stoppen ben ik tierend weggelopen. Drie keer opnieuw probeerde ik het contact te maken en drie keer voelde ik me in de zeik genomen. En dat maakt me altijd kwaad. Razend. Want ik vond dat ik gelijk had, we moesten zo aangekleed zijn om naar oma te gaan. Dus heb ik tegen hem geschreeuwd dat hij me in de zeik liep te nemen en dat ik nu ging douchen, bekijk het dan maar. "dan ga jij toch niet mee" heb ik misschien ook nog nageroepen.

Toen ik uit de douche kwam was Ralph door zijn vader aangekleed. Maar ik ben er wel op teruggekomen want ik wil dat we dit soort dingen in ons gezin altijd uit praten. Dat heeft ook met veiligheid en respect te maken. Dus heb ik ook sorry gezegd voor mijn schreeuwen en zei Ralph sorry voor het niet luisteren. En waarom was het nou zo moeilijk? Hij vind het lastig zijn hemd of trui aan te trekken maar weet niet hoe hij dat moet vragen. En Ralph had geen kado gezien, we hadden niks ingepakt voor oma. Via de mail had ik met mijn zussen een gezamelijk kado afgesproken en die namen zij mee. Maar Ralph was bang dat we met lege handen kwamen of snapte niet dat we gingen aankleden, terwijl we de vorige keer toen we bij iemand op verjaarvisite gingen eerst een kado hadden ingepakt. Ik denk tenminste dat het zo werkt in zijn hoofd. Gelukkig heeft hij genoeg vertrouwen in mij dat hij dat wel nog vertelt. Het was wel via een hele onhandige manier maar ja, dat moet hij ook nog leren en ik doe het zeker ook niet altijd goed voor. Tien minuten later kwam Ralph met zijn jas aan te kamer in en vroeg keurig en beleefd: Mama, kun je me helpen met mijn rits? Haha Ja lieverd, zo begrijp ik jou en kan ik je helpen! Garantie dat het de volgende dag weer zo goed gaat? Nee, natuurlijk niet. Maar wel een beetje beter en ik moet zeggen, het is de afgelopen vier ochtenden heel goed verlopen.

Soms moet het even flink botsen om elkaar beter te leren begrijpen. Zolang je het daarna goed uitpraat kan je er alleen maar wijzer van worden.

Op school heeft Ralph nu een vriendje die iets ouder is en altijd de baas wil spelen. Dit beheerst hem behoorlijk want Ralph is een kind dat de harmonie zoekt en zichzelf daarvoor zonodig kan wegcijferen. Daarin heeft hij duidelijk iets te leren en dat is in mijn ogen ook de reden dat hij dit vriendje steeds blijft opzoeken. Hij zoekt zelf naar manieren om respect te krijgen van hem en daarvoor moet hij door een aantal vernederingen blijkbaar. Met de juf is afgesproken om ze niet teveel bij elkaar te laten zitten, zodat Ralph ook de ruimte krijgt weer bij zichzelf te komen. Maar hij zal het met dit jongetje uit moeten vechten, tot hij een manier gevonden heeft die werkt. Dat zal voor beide leerzaam zijn.

Ik heb daardoor ook me meer dan ooit gerealiseerd hoe belangrijk voorspelen is. Ook als ik met mijn man ruzie of onenigheid heb, moeten we laten zien hoe je daar weer uit kan komen. Hoe niet de een de baas is over de ander en dat je ook je excuses kan maken aan elkaar. Ik beken daarbij eerlijk dat ik vaak, meestal, altijd degene ben die de baas speelt en mijn man degene die het iedereen zoveel mogelijk het naar de zin wil maken.

Ik stel de spelregels bij. In die zin dat ik nog steeds niet wil schreeuwen, maar dat als ik het toch doe, de wereld niet vergaat, als ik het maar bespreekbaar blijf houden. Bewust schreeuwen/ stem verheffen, heeft mij al heel veel opgeleverd hoewel ik weet dat ik het in principe helemaal niet moet doen. Op schelden en verwijten blijft een verbod. én als je boos bent op elkaar, praat het altijd uit. Kom er op terug zodat je beide de kans krijgt om er van te leren.

Hier nog een link naar een artikel over slaaprituelen en hoe je de strijd kunt verminderen door er voor je kind te zijn. (meer relevant bij mijn vorige blog)

Nieuwjaarsreceptie

Vandaag was de nieuwjaarsreceptie op mijn werk. Er werden speeches gehouden over de plannen van 2014. Er gaat een hoop veranderen, en kan nog een hoop verbeteren maar we zijn al op de goede weg. Dat was in het kort de boodschap.

(Ik werk voor een organisatie in de zorg, dus die gaat dit jaar en de jaren hierna volgens de overheids plannen enorm veranderen en bezuinigen)

Er gaat veel veranderen, we zullen met een andere bril moeten gaan kijken. Dat is het begin. Anders gaan kijken. Iemand op Facebook noemde het omdenken. Vanavond zou dat er in mijn geval als volgt hebben uitgezien: Ik heb gewerkt tot 18.30. Gelukkig sliepen de kinderen pas om 21 uur. Kon ik nog lekker lang van ze genieten.

Maar ik genoot helaas niet en ik heb ook heel hard OMG geroepen in het engels. Waarom ook al weer? Oh ja, deze:

• Ralph trek jij je pyjama even aan?
• Humz...
• Ralph? 
• Ik wil nog een rijstwafel met kaas. 
• Dat is goed, maar trek dan je pyjama even aan, kun je je rijstwafel opeten in je pyjama. 
• Humz...
• Ok, dan heb ik ook geen zin om een rijstwafel te maken. 
• Nouhou!! 
• Ja nouhou? Ik wil best een rijstwafel maken, maar dan trek jij even je pyjama aan. Over vijf minuten ga je naar bed. 
• Ik weet niet hoe ik mijn schoenen uitkrijg (klitteband) 
• Onzin, deze kan je zelf uitdoen en schiet je nou even op ja?

(Je voelt waar het misgaat he?)
Ralph gaat languit op de grond liggen.

• Prima, voor mijn part ga je met je schoenen aan naar bed. Kan mij het schelen, nog 1 minuut. 
• Ik moet plassen
• Ga je gang
• Je moet mee, de gang is donker
• Nou hup, ik doe het licht aan, dit gaat allemaal van je tijd af
• Krijg ik nou nog een rijstwafel? 
• OHMYGOD! was mijn geduldige reactie helaas. AF

Dit was de beroemde machtstrijd. Die verlies ik altijd. Morgen opnieuw.

Hier een link die ik eerder had moeten lezen: Ending Bedtime Struggles