Ik ben af en begin opnieuw

Nou, het was niet heel erg, maar het is toch niet gelukt vandaag. Heel veel momenten is het goed gegaan en daar ben ik ook trots op, maar er zijn gewoon situaties waar ik nog niet tegen bestand ben.

Ik ben zeker wel van plan het te worden. Dat is echt nog een leerpunt dus. Ik kan de situatie als een anekdote beschrijven, maar waar het om gaat, is dat er meerdere factoren tegelijk spelen. Een kind wil wat van mij, ik wil zelf ook nog iets en als ik pech heb mijn man ook. Dat is allemaal nog te doen zolang er geen onzekerheden of zelfverwijten mee gaan spelen. Zodra die om de hoek komen kijken kom ik in de gevarenzone. Of wat ook niet helpt is als ik vind dat mijn man iets had moeten doen en hij doet het niet.

Dus: In de auto gezeur van kleuter om nog een snoepje, gepiep van een dreumes erdoorheen om iets wat is gevallen en dan een man die zegt net te laat dat we er hier af hadden gemoeten.

Of een half uur voor het postkantoor dichtgaat bedenk je dat je nog iets moest posten, een dreumes dreutelt dwingend om je heen met haar jas omdat ze bang is dat ze niet mee mag, je sleutels zijn altijd op dat moment kwijt en dan laat je liefste kleuter een bak vol krijtjes op de grond vallen.

Nou nog eentje dan:
Je staat op het punt om je zoon naar school te brengen, je vraagt je af of het jasje dat je aanhebt wel past bij de broek want je hebt een belangrijk gesprek op je werk straks, je dochter die net is aangekleed poept haar luier nog even vol, dan krijg je een bericht dat het gesprek een half uur eerder is gezet en deelt je zoon mee dat hij deze trui stom vind en in zijn pyjama naar school wil.

In mijn eerste blog hierover deelde ik al de link naar de 'Orange Rhino' die uitgebreid over dit onderwerp geschreven heeft en het 520 dagen heeft volgehouden. Toen heeft ze toch weer geschreeuwd tegen haar kinderen want het is blijkbaar niet makkelijk.

Daarom heb ik haar tips gelezen : 12 steps to stop Yelling at your kid
Stap 5 is belangrijk voor mij: track your triggers. En dan met name de kleine problemen die ik voor kan zijn. Leg dingen 's avonds vast klaar!! Het gaat bij mij niet alleen om de tijd die het kost om te ontbijten, iedereen aan te kleden en alle tassen met de juiste spullen erin te hebben, maar vooral om het nog moeten bedenken hiervan terwijl er zoveel tegelijk speelt.
Mijn voornemen om elke zondag brood klaar te maken voor een hele week en in te vriezen, heb ik zelf eerst weggelachen en mijn man kijkt zojuist besmuikt als ik het nogmaals benoem, maar ga ik dus echt doen. In pakketjes van twee of vier. En als we dan een keer spontaan naar de dierentuin gaan, heb ik hopelijk wat in de vriezer liggen om zo te pakken. Hop.

Ik heb ook haar lijst met alternatieven bekeken. Alternatives to yelling en heb er al een paar uitgeprobeerd met succes. Zingen! Gewoon gaan zingen dat je zoon in pyjamalalalala naar buiten gaat lalalalala! Trok ie zo lachend zijn trui aan, waar gebeurd.

We zijn vandaag lekker gaan fietsen, een heel eind. Die kleine dreumes zat stilletjes verkleumd met een dikke snottebel voorop, maar ik kon er weer helemaal tegen. Lekker kopje thee bij thuiskomst met twee koekjes want ik heb gezonde suikervrije koekjes bij de natuur winkel gehaald, dus die discussie is ook een stuk makkelijker geworden. Terwijl mijn man het eten voorbereidde hebben de kinderen en ik gestoeid op het grote bed. Met veel kabaal en liedjes.
Twee kinderen gingen na het eten in bad, de oudste onderhandelde hierover met succes, hij mocht na zijn filmpje (en wou er vervolgens niet meer uit) Renza sliep tien minuten nadat ik haar in bed legde en Ralph een half uur eerder dan gisteren, dus die zit hopelijk morgen weer in een redelijk schoolritme.

Ik heb een beetje gefaald maar het voelt als noodzakelijke hobbel om van te leren. Ik ga gewoon weer met frisse moed verder.

Verknipt

Zo... haha nu kan ik er om lachen. Ik heb vanavond een t-shirt verknipt. Ik ging strookjes knippen voor een speenkoord maar ik heb al mijn niet schreeuwen op het shirt uitgeleefd. Het was al een kapot shirt uit de lapjesmand, maar dit is geen strookjes knippen, dat zie ik nu ook.

De aanleiding was het niet gaan slapen van mijn dochter. Meestal kan ik daar wel tegen. Ze hoeft van mij niet op gezette tijden te gaan slapen en ze geeft het meestal goed aan zelf. Het punt was denk ik dat ik nu dacht te kunnen voorspellen dat ze wel zou gaan slapen en dat was niet zo. Over me heen kruipen, liedjes zingen, uit bed klimmen, de hele mik mak.
Ik besloot dat het dan maar zo was en ik ging me er niet door gek laten maken. Ik kreeg een berichtje van een vriendin op Whatsapp en raakte in gesprek terwijl mijn dochter in de hoek van de slaapkamer haar luier volpoepte. Verschonen ging vervolgens onder luid protest maar ook daar wist ik handig op in te gaan door haar een paar sokjes in haar handjes te geven wat haar gelukkig ook stil kreeg. Maar slapen ging ze nog niet en ik was klaar met proberen. We gingen weer terug naar de huiskamer. De kleine dreumes nam plaats naast haar papa op de bank die op dat moment dapper aan haar broer aan het voorlezen was. Ik zei zo dapper als ik kon dat ik een speenkoord ging knippen omdat ik nu beter iets anders kon gaan doen.

Ik heb een oud shirt gepakt uit de lapjesmand, een schaar, een tang en een klipje van een strijkplankovertrekelastiek. (Zo'n elastiek waar je de strijkplankhoes mee strak zet) Even een dom klusje doen en straks gewoon weer proberen. Maar het liep iets anders. Ik knipte scheef en heb vervolgens het hele t-shirt aan flarden geknipt. Ik kon er ook niet mee stoppen! Ik ben ermee doorgegaan tot ik weer rustig was. Daarna heb ik het speenkoord gemaakt en ben erg tevreden met het resultaat.
En ik heb niet geschreeuwd. HA

Dag 2 van de uitdaging: 365 dagen niet schreeuwen

24 uur is om en ik moet eerlijk zijn: het valt nog niet mee. Maar ik heb wel al veel geleerd. Je moet het echt DOEN om te zien wat het met je doet.

Het eerste wat duidelijk wordt, is dat als je niet meer schreeuwt, je vanzelf beter gaat luisteren. Echt. Dat is wel een ding. Blijkbaar heb ik toch een beetje de neiging om te willen bepalen wat er gebeurt en hoe. En als het niet meteen gebeurt ga ik roepen dat ze zich niet aan mijn plan houden, dat ze op moeten schieten, hup hup, komt er nog wat van. 

Ik had gisteravond meteen een goed gesprek met mijn man. Want als je luistert, vraag je door en voor je het weet gaat het ergens over. Dus dat was vast goed. Ook wel erg, want blijkbaar luister ik dus veel te weinig. 

Wat ik ook nog meer ben gaan zien is dat het echt aan mij ligt. Ik wil meestal gaan schreeuwen als ik last heb van zelfmedelijden. Er zit overigens ook echt iets hormonaals in. Er is op zeker een week in de maand waarin ik meer moeite heb om me in te houden en ook vooral ervaar hoe zwaar het allemaal is. Daar kom ik nog een keer op terug. 

Ten slotte is het slim om als je niet wilt gaan schreeuwen, zelf in de situatie te stappen in plaats van er tegenaan te schreeuwen. Onze twee kinderen zaten vanmiddag op de gang met de spullen te spelen onder de kapstok. Ralph leek het een goed idee om op de vuilniszak te gaan zitten waar een sterretje al uit begon te steken. Ik hoorde dat mijn man hem waarschuwde en zijn waarschuwing herhaalde. Ik dacht, nog één keer en hij gaat schreeuwen, want zijn waarschuwing werd totaal genegeerd en de vuilniszak dreigde skippybal te worden. Dus hielp ik hem herinneren aan ons voornemen. Hierop liep hij naar zijn zoon toe, hurkte en zei: kijk, er steekt al een scherpe punt uit, stop er maar mee nu. Tilde zijn zoon op en nam hem mee naar de huiskamer. 

Bespreken, uitleggen, contact blijven maken. Je moet wel blijven nadenken en creatief blijven, ik word al moe bij de gedachte dat ik dat steeds moet doen. Dat is ook waar die zelfmedelijden bij mij de kop op steekt, want ik wil ook begrepen worden. En toch werkt het zo. Dus ik blijf het zo doen. 

Op facebook werd gisteravond mijn voornemen meteen door veel moeders overgenomen. Blijkbaar leeft het nogal en ben ik niet de enige. Alinmam gaat er zelfs ook over bloggen en we gaan mekaar volgen. Iemand vond ook dat je jezelf ook moet kunnen vergeven. Dat is ook zo. Je hoeft het niet perfect te doen, je bent ook maar een mens. Maar dit, juist dit ga ik blijven volhouden. Niet alleen omdat schreeuwen niet werkt, maar vooral omdat NIET schreeuwen heel veel oplevert. 

Goed voornemen: een uitdaging

Het is zover. 1 januari 2014 en ik heb een goed voornemen. Een heel goed voornemen al zeg ik het zelf.

Geïnspireerd door deze blog: ten things I learned when I stopped yelling at my kids, denk ik er al een paar weken over om nog meer op mijn toon te letten. Niet dat ik de hele dag schreeuw tegen mijn kinderen, helemaal niet. Maar ik vind 'hou es even op met je gezeur!' ook niet de meest constructieve manier om met je kinderen om te gaan, of met je man. Ik ga het anders doen.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik onze kinderen vrij opvoed. Mijn man ook. Wij zijn beiden kindvolgend in onze aanpak. Ik ben er van overtuigd dat een kind er niet bij gebaat is als hij alleen maar mag leren wat wij hebben bedacht. Een kind leert veel meer, als het vrij is om zelf te ontdekken en zonder oordeel mag experimenteren. Je zal mij dus ook niet zo snel horen zeggen, 'omdat het zo hoort' of 'omdat ik het zeg' Ik beloon niet met stickers en de enige beloning die ik toepas om te sturen is de helft van je vlees/ vis bewaren tot je je groente op hebt. Daarnaast heb ik gezien dat een goed voorbeeld geven werkt. Ik zeg zelf heel vaak sorry en dankjewel en mijn kind zegt het ook. Ongevraagd.

Nu ga dus niet meer schreeuwen tegen mijn kinderen én als bonus ook niet tegen mijn man. Helemaal niet meer. Nergens om. Niet als we bijna te laat komen en een zekere kleuter wil geen jas aan en het regent. Ook niet als mijn man met de voordeur in zijn hand zegt dat hij dacht dat ik de luiers in zou pakken. Ook niet als op dat moment een dreumes gaat zeuren dat ze in de buggy wil terwijl we de buggy niet mee nemen (en ze klimt er toch in!) Ook niet als ik niks heb om aan te trekken en mijn man vraagt of ik al bijna klaar ben. Haha dat wordt dus lachen. Maar echt, we gaan lachen hier in huis. Heel veel lachen, want ik ben echt klaar met dat geschreeuw.

Ik heb vandaag al gemerkt dat als ik mijn impuls om te gaan commanderen weet in te houden, ik het omzet in humor. Ik doe een stapje terug en schiet in de lach. In plaats van een kleuter die niet meewerkt met aankleden, zie ik ineens een kind ondersteboven op de bank hangen met zijn benen over de leuning en denk: ja, zo krijg je je t-shirt dus niet aan. Ja, dat wordt pas echt lachen als het geen kerstvakantie is en we wel ergens heen moeten. Maar dan staan we dus gewoon maar eerder op. Lachend

Ik ben deze blog ook hierover begonnen omdat ik hiervoor externe motivatie nodig heb. Al een paar weken neem ik het me voor, maar ik vind nog te vaak dat ik een uitzondering moet maken. Terwijl dat onzin is. Het is zelfmedelijden, mijn ongeduld, mijn stress over te laat komen op school of mijn werk. Ik moet het gewoon niet meer doen. Ik zal er dagelijks even wat over schrijven. Om mezelf bewuster te maken en om de lol erin te houden. Een jaar niet schreeuwen. En er elke dag iets over schrijven. Gaat het me lukken?

 Doe je mee? Of ga je me volgen? Heb je tips?... ik ga het echt doen!

Campagne

Toen ik zwanger was, las ik een boek van een hedendaagse mama. Heel grappig en herkenbaar vond ik het boek, behalve de stukken over thuisbevallen. Ik ben van mijn eerste met een spoedkeizersnee bevallen en daardoor heb ik een medische indicatie om van de tweede ook in het ziekenhuis te bevallen. Dat vind ik heel jammer, maar er is niks aan te doen. De schrijfster kwam een paar keer terug op hoe fijn, maar ook hoe goed voor de baby thuisbevallen was en ik merkte bij mezelf een reactie: 'ja nou weet ik het wel' Want wat had ik aan die informatie? Ik had graag twee thuisbevallingen gehad met kaarsjes en yoga muziek, maar dat zat er gewoon niet in.

Ik begreep daardoor wel beter hoe het moet voelen als je je kind, door welke omstandigheid dan ook, kunstvoeding geeft, en om je heen vertellen vriendinnen, websites en facebook posts hoe goed het is om borstvoeding te geven, of nog erger, welke risico's er allemaal aan kunstvoeding kleven.

Vandaag was er weer zo'n discussie naar aanleiding van een een post op facebook. Interessante discussie waarin moeders die kunstvoeding geven, hun reacties uitlegden. Zij vinden het irritant want het geeft ze het gevoel dat wat zij doen fout is. Kunstvoeding is niet de meest gezonde optie, maar daar is niet makkelijk meer iets aan te veranderen, als een moeder eenmaal is overgestapt dus waarom steeds zout in de wonden wrijven? Ook in andere discussies wordt dat steeds duidelijk. Wat is toch het nut van borstvoeding promoten aan moeders die kunstvoeding geven?  Want dat zijn de mensen die het lezen. En de mensen die zich storen en reageren met 'nou weet ik het wel' De moeders die borstvoeding geven lezen het ook, maar dat is preken voor het koor. Die waren het al met je eens. Je bereikt er dus niet veel mee. Of in elk geval niet wat je wil: dat meer moeders meer en langer borstvoeding gaan geven. In plaats van steeds negatief te zijn over kunstvoeding kun je beter positief zijn over borstvoeding. Klopt, maar dan zijn we weer terug bij het oorspronkelijke punt: als ik op mijn facebook de borstvoeding bejubel, vinden mensen dat irritant. Ook borstvoedende moeders trouwens, zo irritant ben ik.

Gonneke van Veldhuizen plaatste laatst een blog over bedrijfsspionage. Daarin benoemde zij hoe de kunstvoedingsindustrie de geheimen van borstvoeding onderzoekt om hun alternatief nog beter te maken. In de discussie van vandaag werd hetzelfde gesuggereerd. Kijk hoe kunstvoedingsfabrikanten hun reclame maken en doe dat na.  Wees subtiel en manipuleer. Doe alsof borstvoeding de norm is.

Ik doe een poging:

Ik zie een moeder met een kind aan de borst. Mooi bedekt, maar toch duidelijk met daarnaast de tekst:
Je wilt als ouder het beste voor je kind. 
En als de borstvoeding moeilijk gaat dan is de hulp vaak eenvoudiger dan je dacht. Bel dit nummer of kijk op dezewebsite wat je kunt doen als het even niet lukt. Borstvoeding, heel gewoon eigenlijk

Of deze:
Een foto van een gelukkige uitgeruste moeder die in de camera kijkt met een tevreden baby op de arm: 
Ik maakte me steeds zorgen, ze huilde zo veel. 
De lactatiekundige had goeie tips. Ik heb mijn tevreden meisje weer terug. Borstvoeding, gewoon makkelijk. 

Tenslotte nog deze: een vriendelijke vrouw in wit uniform: Ik ben zeer vakbekwaam, maar als het om borstvoeding gaat, check ik voor de zekerheid een lactatiekundige. Borstvoeding, een vak apart. (hmmm ik weet niet zeker of dat de boodschap moet zijn) 

Of zelfde verpleegkundige: Vroeger adviseerde ik wel eens om te stoppen met borstvoeding, als het moeilijk ging. Nu weet ik gelukkig dat dat niet hoeft. Borstvoeding, gewoon voor elk kind. 

Ik heb helaas geen geld voor een dergelijke campagne, dus ik klier nog wel even door met irritante posts op facebook. Voor nu.


                                       

* Boek: Celia Ledoux, Mama - Goddelijke kleintjes, menselijke moeders

Samen slapen

Bijna tien weken is ze al, onze dochter. Wat een zoet kind is ze vergeleken met haar broer. Zo rustig en makkelijk, wat een verschil.

Natuurlijk helpt het dat we besloten hebben om meer te kijken naar haar behoeftes en minder naar de verwachtingen van de maatschappij, zoals we in het begin wel bij Ralph deden. Hierdoor hoeft ze niet te huilen in haar eentje, niet in een kinderwagen en ook niet overdag in een bedje alleen te slapen. De grap is dat ze áls je haar in de kinderwagen legt, ze dat vaak wel best vindt en er ook in gaat slapen. In haar eigen bed heb ik nog niet geprobeerd overdag, maar als ik haar 's avonds wakker in bed leg, gaat ze gewoon slapen! Dat deed Ralph nooit, die werd tot hij 18 maanden was, in slaap gevoed of gewiegd en nog steeds vindt hij het moeilijk om te gaan slapen en zit er iemand naast hem tot hij slaapt.

Sinds ze geboren is, heeft Renza 1 keer overdag in haar 'eigen' cosleeper ledikant geslapen. Alle andere momenten slaapt ze in de draagdoek op mij of op haar papa. En anders in de buurt in het voedingskussen op de bank of in de kinderwagen. De eerste weken kon ze nog wel drie uur in de box pakken, maar dat lukt haar nu niet meer.

's nachts slaapt ze naast me. In de cosleeper of tussen ons in, afhankelijk langs welke borst ze het laatst gedronken heeft. Eén of twee keer per nacht ermt ze om een voeding. Niemand behalve ik wordt daar wakker van, want ze kermt en kreunt een beetje tot ik haar aanleg. Voordat ze ervoor moet gaan huilen, drinkt ze al en is ze bijna niet wakker geworden. We slapen vervolgens samen verder, meestal weet ik niet meer wanneer ze klaar was met drinken, omdat we dan allebei alweer sliepen.

Met Ralph deed ik dat ook wel, maar pas toen hij een paar maanden oud was. Hij was prematuur, dus ik durfde hem ook niet in bed te nemen, maar daar kreeg ik steeds meer vertrouwen in en uiteindelijk heeft hij het eerste jaar in de cosleeper geslapen en daarna tussen ons in, vanaf het moment dat hij 's nachts voor een voeding kwam. Ralph sliep totvoorkort nog regelmatig tussen ons in, maar is daar zelf mee gestopt een paar maanden voor Renza's geboorte. Ik neem aan dat Renza die keuze vanzelf ook zal maken wanneer ze daar aan toe is.

Opvoeden zonder gehoorzamen

Ik heb natuurlijk ook opvoed programma's gekeken zoals The Nanny en ik zag er altijd erg tegenop om zoiets als een naughty chair te moeten inzetten. Niet dat ik een alternatief wist, maar ik heb ook pas twee jaar een kind, en had er nog niet veel over nagedacht. Ik wist, doordat ik veel in de begeleiding van gehandicapte kinderen had gewerkt, dat ik consequent was. Mijn nee is nee, net zoals bij mijn oma. Maar ik ben er heel anders naar gaan kijken sinds ik zelf moeder ben.
Opvoeden is geweldig leuk moet ik zeggen zolang ik niet luister naar wat anderen vinden dat mijn zoon 'toch moet leren'.

Zodra ik benoem dat ik mijn kind niet wil straffen voor wat dan ook, op welke manier dan ook, gaan mensen met hun hakken in het zand. Want hij moet toch leren dat er grenzen zijn en je kan toch niet alles maar toestaan. Dan raakt ie misschien onaangepast in onze maatschappij en hij wordt vast stierlijk vervelend als je hem geen discipline leert. Ik heb een heerlijk kind dat open naar de wereld kijkt en iedereen vriendelijk benadert. Ja, hij denkt dat hij het middelpunt van de wereld is, maar dat komt niet alleen door onze liefdevolle aandacht voor hem, het komt omdat hij in die ontwikkelingsfase zit en nog niet kan bevatten dat mensen om hem heen geen figuranten zijn in zijn levensfilm.

Psychologische onderzoeken naar hechting en effecten van straffen spreken tegen dat een kind gebaat is bij straffen en discipline. Het zijn echt de maatschappelijke normen die nog stammen uit het victoriaanse tijdperk, waardoor mensen in onze maatschappij mekaar wijsmaken dat je kinderen moet leren gehoorzamen. Juist door er te zijn, te reageren op huilen, een kind vanaf de geboorte dicht bij je dragen en naast je laten slapen, door te geven wat een kind nodig heeft, zorg je ervoor dat een kind jou gaat vertrouwen en zich goed hecht. Een goed gehecht kind is open en vol vertrouwen naar de wereld.

Ok een voorbeeld. Wij zijn pas verhuisd en hebben op de muur van de kinderkamer een muurschildering gemaakt. Geweldig leuk om te doen en Roel kwam vaak even kijken en wou dan natuurlijk ook meehelpen. De andere muren in het huis zijn egaal van kleur en na een paar weken ontdekte ik dat er met kleurpotlood op de witte muur was getekend. Aaaaaah onze nieuwe witte muur in ons nieuwe nette huis!! Het valt bijna niet op en eigenlijk vind ik het ook wel geestig; wij wekenlang kleuren en tekenen op de muur en dan zou hij het niet mogen!! Leg dat maar eens uit. Vorige week had hij een rood krijtje naar de gang genomen en net een mooie streep op de muur gemaakt toen ik aan kwam lopen. Ik kan dan niet boos worden. Ik noem hem nog lieverd ook en verwijs naar het schoolbord dat daarvoor is. Nog een recenter voorbeeld: terwijl ik zit te schrijven, zit hij te kleuren aan tafel en heeft hij al drie keer gevraagd of ik ook kom kleuren. Maar ik kom niet, want ik schrijf een blog en dus wat gebeurt er: hij gaat op de tafel kleuren. Ik zeg hem dat ik dat niet leuk vind en dat hij papier heeft om op te kleuren, maar hij wil ook iets duidelijk maken: ik wil samen met jou kleuren! Dus ga ik toch kleuren nadat we samen wel de tafel hebben schoongemaakt. Moet hij nou leren alleen te spelen? Dat kan hij ook prima en alleen kleuren kan hij ook heel zoet, maar nu wou hij samen kleuren. Moet hij leren dat ik niet altijd maar voor hem klaar kan staan? Als het echt niet kan, dan kan het niet, maar het kon wel nu en maar goed ook. Lekker samen kleuren.

Puberteit is het gevolg van eerst jarenlang opleggen hoe iemand moet zijn en laten gehoorzamen en dan ineens verwachten dat iemand zijn eigen identiteit ontwikkelt en zich niet in de luren laat leggen door de grote boze buitenwereld. Een volwassene die altijd gehoorzaamt is helemaal geen leuke volwassene dus wordt er wel verwacht dat je leert om je staande te houden in de maatschappij. Als je vanaf het begin mag zijn wie je bent, dan hoef je straks ook niet 'los te breken'. Er zijn culturen waar puberteit niet voorkomt. Dat heeft dan ook weer te maken met dat in die culturen geen nadruk op het individu maar meer op de groep wordt gelegd, maar toch.

Wat ik gewoon hoop is dat mijn kind zich ontwikkelt zoals hij is. Dat hij niet iemand wordt die hij denkt dat hij moet zijn voor anderen. Natuurlijk zal ik hem dingen leren en wil ik ook dat hij respect heeft naar anderen en een beetje begrijpt hoe de maatschappij werkt met alle verwachtingen en normen en waarden. Hij hoeft niet in de pas te lopen van mij, dat doe ik ook niet. Hij hoeft ook niet opstandig te zijn naar de maatschappij, dat doe ik wel. Als hij maar zichzelf mag zijn.